Πολλές συζητήσεις και αναφορές έχουν γίνει για το καθεστώς λειτουργίας των ανωτάτων πνευματικών ιδρυμάτων της χώρας μας. Όσοι πέρασαν από τα έδρανα των αμφιθεάτρων έχουν προσωπική εμπειρία. Όλοι μας κουβαλάμε μέσα μας τις προσωπικές αναμνήσεις μας. Κάποιοι που θέλουν τα πνευματικά μας ιδρύματα της χώρας μας να αποτελούν παράδειγμα λειτουργίας και άλλων είναι πολλοί και περιμένουν. Ο συνειδητός ακαδημαϊκός πολίτης αυτής της χώρας δεν αρκείται στη φήμη και στη δόξα του Πανεπιστημίου ώσπου να τελειώσει η δική του περίοδο των σπουδών του. Η αίγλη πρέπει να είναι διαρκής και βελτιούμενη. Από μέσα από τις αίθουσες πέρασαν ως φοιτητές κατοπινοί επιστήμονες, Γιατροί, δικηγόροι, φιλόσοφοι που διέπρεψαν στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Εμπλούτισαν τις πανεπιστημιακές έδρες στις διάφορες χώρες και συνέδραμαν αποφασιστικά στις νέες κατά καιρούς ανακαλύψουν για την βελτίωση των καθημερινών συνθηκών της ζωής των ανθρώπων. Θα μπορούσαν τα ελληνικά Πανεπιστήμια να γίνουν πόλος έλξης όχι μόνο για διδακτορικά και μετά πτυχιακών τίτλων σε πτυχιούχους άλλων πανεπιστημίων. Αλλά και ως φοιτητές που θα γνωρίσουν τον πολιτισμό και με τη γλώσσα μας θα αποτελούν τους αξιόπιστους διαφημιστές μας.
Αναρωτιέμαι πολλές φορές γιατί Έλληνες φιλόλογοι ,Ιστορικοί ,πτυχιούχοι πρέπει να πάνε στο εξωτερικό για να διαβάσουν για την Αρχαία Ελλάδα και να γίνουν καθηγητές Πανεπιστημίου τη στιγμή που εδώ συνέβησαν πολλά ιστορικά γεγονότα. Στην Αθήνα βρίσκονται μουσειακές εκθέσεις πολλών εποχών. Όταν στη Γερμανία με πήγαν σε κάποιο ιστορικό μουσείο, τα εκθέματα όλα μπορούσα να τα βάλω μέσα σε μια τσάντα της εποχής μας και να τα πάρω στον ώμο μου όπως οι νέοι της εποχής μας. Με έπιασαν τα γέλια και παρεξηγήθηκα. Μπορούν να ασχοληθούν για την προϊστορία στο Σπήλαιο των Πετραλώνων που ξεπερνάει το ιστορικό βάθος του ανθρώπου του Νάτερταλ της Γερμανία. Έχουμε την πλούσια αρχαία Ιστορία μας, τη Ρωμαϊκή, το Βυζάντιο, ευρήματα για τη χριστιανική εκκλησία με τις κατακόμβες της Μήλου, για τα ευρήματα των ανασκαφών όλων των εποχών. Τις βιβλιοθήκες και τους πίνακες των Μουσείων. Τότε και το κράτος μας αναβαθμίζει την παρουσία του στα διεθνή κέντρα που παίρνονται διάφορες αποφάσεις. Τα πανεπιστήμια να είναι όντως ερευνητικά για όσους, αφού φοιτήσουν στις καθηγητικές σχολές, να συνεχίσουν τις έρευνές τους. Κάποτε τη δεκαετία του 60 πήγε ένας υπάλληλος στην Αγροτική Τράπεζα της Δράμας έκανε κάποια ανακάλυψη για τα καπνά. Το κράτος δεν την πριμοδοτεί και ο υπάλληλος πούλησε το προϊόν στη Λιβύη του Καντάφι και εμείς αγοράζουμε από εκεί. Πρόκειται για το Φ1,Φ2,κ.ο.κ Όλα αυτά και πολλά άλλα να γίνουν μόνο όταν βρεθούν εκείνοι που θα αξιολογήσουν τους καθηγητές Πανεπιστημίου για να σταματήσει η οικογενειοκρατία. Η ευθύνη είναι συλλογική
