Του ιερέως
Παναγιώτου
Σ. Χαλκιά
Ασυγκράτητος και πανίσχυρος, φίλοι αναγνώστες, περνά ο χρόνος και σαν ορμητικό ρεύμα του ποταμού, ανατρέπει και συμπαρασύρει στην πορεία του τα πάντα. Ο σκληρός και αδυσώπητος αυτός νόμος κυριαρχεί σ’ όλα τα δημιουργήματα. Έμψυχα και άψυχα, ενόργανα και ανόργανα, όλα συνθλίβονται και συντρίβονται, σαν τα χαλίκια του δρόμου, κάτω από τον οδοστρωτήρα του χρόνου. «Τα πάντα ρει και ουδέν μένει». Οι τιμές, η δόξα, τα πλούτη. Ο πόνος, η χαρά, η λύπη. Οι αιώνες, τα χρόνια, η ζωή μας… Όλα φέρνουν τη βαθιά και ανεξίτηλη σφραγίδα της παροδικότητας. Τη μεγάλη αυτή αλήθεια έρχεται να μας υπενθυμίσει και ο νέος χρόνος 2022.
Ο σύγχρονος άνθρωπος, προσπαθεί με τεχνητά εξωτερικά μέσα να δημιουργήσει ψεύτικη γιορταστική ατμόσφαιρα και να δοκιμάσει τη συγκίνηση των εορτών, αλλά – δυστυχώς – μάταια… Γιατί με χριστουγεννιάτικα μόνο δέντρα, με φάτνες και βιτρίνες και με άλλα παρόμοια μιμητικά και φανταστικά σκηνικά η ψυχή δεν αισθάνεται τίποτε το ουσιώδες. Πώς να το κάνουμε; Έχει και η ψυχή τη δική της τροφή, τις ανάγκες και τις προτιμήσεις της. Έρχονται οι μεγάλες γιορτές με τα πλέον συγκινητικά γεγονότα και όμως, αντί να μας περιβάλλει το δέος, η κατάνυξη και η ευλάβεια, μας κυριεύει το υλικό φρόνημα, μας παρασύρει η βαρύτητα της γης και όταν θα έχουν περάσει οι γιορτές, οι περισσότεροι θα είναι, ίσως χειρότεροι από ό,τι ήσαν. Γιατί, αντί να έχουν ανακαινισθεί στην αγία ατμόσφαιρα των ιερών εορτών, θα έχουν περισσότερο γεράσει, θα είναι βαθύτερα τραυματισμένοι και περισσότερο πικραμένοι, κουρασμένοι, εξαντλημένοι και απογοητευμένοι.
Και τούτο, γιατί: Πολλοί, αντί να αγρυπνούν με πίστη, προσευχή και μετάνοια μέσα στο νοερό Σπήλαιο της Γεννήσεως του Θεανθρώπου και να φιλοσοφούν με αυτοκριτική και αυτοέλεγχο την αποχώρηση του παλιού και τον ερχομό του νέου χρόνου, αγρυπνούν με άγχος και αγωνία μέσα στους κλειστούς χώρους, για να βγουν από εκεί την άλλη μέρα κάτωχροι γλεντοκόποι μιας φαύλης ζωής, με μειωμένη την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, με τραυματισμένη την ψυχή και ένοχη την συνείδηση. Η διαπίστωση είναι τραγική, το κακό τεράστιο, η έκτασή του ανησυχητική, η εξάπλωση του ραγδαία και η ευθύνη όλων μεγάλη.
Αν προσέξει κανείς τις ευχές, τα μηνύματα και τα διαγγέλματα των πολιτικών και κοινωνικών αρχόντων, θα διαπιστώσει ότι σ’ αυτά κυριαρχεί το εγκόσμιο πνεύμα, απουσιάζει η ανώτερη πνοή, το υψηλό νόημα της ύπαρξης και του προορισμού του ανθρώπου. Όλα αναφέρονται και περιορίζονται ασφυκτικά σε επίγεια ενδιαφέροντα και υλικά προβλήματα. Παραγωγικότητα και τουρισμός, ευημερία και ΕΥΡΩ, επενδύσεις και προγράμματα ανάπτυξης, αποτελούν τα «καυτά» προβλήματα του λαού και των ηγετών του. Τύπος, ραδιόφωνο και τηλεόραση διαμορφώνουν έναν άνθρωπον «οικονομικόν», στον οποίον φορτώνουν καθημερινά νέα βάρη αγωνίας, φροντίδων και μεριμνών. Στενεύουν το οπτικό πεδίο, περιμανδρώνουν τη ζωή και περιορίζουν τον ορίζοντα της ψυχικής ελευθερίας.
Η κατάσταση αυτή γίνεται χειρότερη αυτές τις ημέρες, γιατί αντί να επανασυνδέουν αυτές στενότερα τον άνθρωπο με το Θεό, τον αποκόπτουν και τον απομακρύνουν περισσότερο. Και όμως ο άνθρωπος έχει κατά βάθος ανάγκη γαλήνης και αγάπης, ειρήνης και χαράς, πίστης και ελπίδας, αιωνιότητος και αθανασίας. Ποτέ ίσως, δεν είχε τόση ανάγκη αυτών των αγαθών, όσο σήμερα. Όσα «κλειδιά» ευτυχίας κι αν έχει, δεν θα κατορθώσει ποτέ να ανοίξει την πόρτα της πραγματικής ευτυχίας. Μοναδικό κλειδί είναι και σήμερα και πάντοτε η πίστη στον Ιησού Χριστό. Χωρίς αυτή την πίστη ο άνθρωπος θα βλέπει το χρόνο σαν το μεγαλύτερο εχθρό του, σαν εφιάλτη και δήμιο της ευτυχίας του και της ζωής του.
Ήδη, εμπρός μας απλώνεται άγνωστος ο νέος χρόνος. Μια καθαρή λευκή σελίδα του βιβλίου της ζωής μας, ανοίγεται μπροστά μας. Κανείς δεν γνωρίζει τι μας επιφυλάσσει. Με τα κιάλια της φαντασίας και του στοχασμού, παρατηρούμε το νέο ορίζοντα του μέλλοντος. Χρειάζεται προοπτική και σκοπός. Μέσα στον ωκεανό του απέραντου μέλλοντος χρειάζεται προσανατολισμό. Ο άνθρωπος πρέπει να αντιμετωπίζει το μέλλον με αισιοδοξία και εμπιστοσύνη. Με αίσθημα καθήκοντος και ευθύνης. Μακριά από τον αρνητικό σκεπτικισμό και τον έξαλλο και αλαζονικό υλισμό, που οδηγεί στο μηδενισμό, πρέπει να προσβλέπει στο μέλλον με θετικό πνεύμα και δημιουργική διάθεση. Όπως λέγει και ο φιλόσοφος Vinet «η ζωή του ανθρώπου επί της γης δεν είναι ούτε ημέρα εορτής, ούτε ημέρα πένθους, αλλά ημέρα εργασίας». Είναι ημέρα εργασίας όχι υπό την έννοιαν απλώς οικονομική και παραγωγική, αλλά κυρίως υπό έννοιαν εκπλήρωσης του υψηλού προορισμού.
Ο Ιησούς Χριστός τονίζει χαρακτηριστικά: «Περιπατείτε έως το φως μεθ’ ημών εστί. Έρχεται γαρ νυς, ότε ουδείς δύναται εργάζεσθαι». Εφόσον βρισκόμαστε στη ζωή και έχουμε στη διάθεσή μας το χρόνο, οφείλουμε να εργαζόμαστε τα έργα του Θεού. Κάθε νέα χρονιά είναι μια πίστωση χρόνου με την οποίαν χρεώνεται ο άνθρωπος και την οποίαν οφείλει να την αξιοποιήσει. Είναι και μια πρόσκληση του Θεού να τον πλησιάσουμε περισσότερο, να τον γνωρίσουμε καλύτερα και να αναπαυθούμε μόνιμα κοντά του «Δεύτε πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς». Η πρόσκληση αυτή, μετά από 2021 χρόνια, εξακολουθεί να ισχύει για κάθε άνθρωπο.
Φίλοι αναγνώστες:
«ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΑ»
