Η σύγχρονη μάστιγα της ανεργίας, που δυστυχώς σε πολύ υψηλά επίπεδα μετρά πάνω από δεκαετία στην χώρα μας δεν δείχνει να κάμπτεται. Και πώς θα γίνει αυτό, όταν μετά από την δεκαετία των μνημονίων, ήρθε ο κορωνοϊός να βάλει λουκέτα σε ότι είχε απομείνει…Παράλληλα οι όποιες εργασιακές ευκαιρίες, έστω και με μικρή αμοιβή προσκρούουν στην απροθυμία των ανέργων που προτιμούν την άνεση των επιδομάτων και το «χτίσιμο» της μακροχρόνιας ανεργίας.
Αλήθεια πόσο παράλογο είναι να προσφέρεται σε κάποιον δουλειά και να λέει δεν θέλω να σπάσω την ανεργία μου!!! Δεν είναι παράλογο οι ηλικίες 30-44 να είναι πρωταθλητές στην ανεργία, ενώ είναι οι πιο παραγωγικές ηλικίες; Δεν έρχεται σε πλήρη αντίφαση με τις εκκλήσεις από τον πρωτογενή τομέα και την μεταποίηση που ζητούν εργατικά χέρια; Προτιμότερο το επίδομα ή το καθόλου μεροκάματο, από το βασικό μεροκάματο;;;
Μήπως πρέπει να υπάρξει μια συνολική αναθεώρηση της πολιτικής για την πάταξη της ανεργίας; Μήπως η επιδότηση της εργασίας και όχι το επίδομα ανεργίας θα φέρουν τις μάχιμες και εργατικές ηλικίες πίσω στις δουλειές;
Ζήσης Μιχ. Πατσίκας
