Πόσο καλό μας κάνει,που σχεδόν κάθε μέρα,όταν βέβαια το επιτρέπει ο καιρός,περπατάμε με την φίλη μου στο δάσος.Ο ήλιος του Φλεβάρη ήταν ζεστός,μαλακός και χαδιάρης.Με τις φόρμες και ένα αμάνικο είμασταν εντάξει.Βαδίζοντας,είχαμε παρέα ένα όμορφο αδέσποτο σκυλί τον Ρούντι.Μόλις μας έβλεπε μπροστά στην βρύση,(εκεί ήταν το σημείο συνάντησης μας)έτρεχε να με προυπαντήσει,σηκώνοντας τα δύο του πόδια πάνω μου.Ύστερα έσκυβε το κεφάλι του και περίμενε να τον χαϊδέψω.Έτσι μου έδειχνε την αγάπη του.Ο Ρούντι πάντα προπορευόταν χοροπηδώντας επικίνδυνα από την μία άκρη του δρόμου στην άλλη κάνοντας χορευτικούς ελιγμούς μπροστά από τα αυτοκίνητα!Κάθε τόσο η φίλη μου έβγαζε κραυγές αγωνίας!
-Ρούντιιιιιιιιιιιι άκρηηηηηηηηηη Αχ!Αχ Παναγία μου φύλαγε τον,φύλαγε τον!
Εγώ πάλι δεν ήθελα να σκεφτώ αρνητικά,γιατί ο κρυφός μου φόβος ήταν,μην πάθει κάτι ο Ρούντι και μου λείψει η αγάπη του,την οποία παρεμπιπτόντως την μοίραζε σε όλο τον κόσμο. Όλους τους πλησίαζε με την ίδια χαρά,τους μύριζε και τους επέτρεπε να χαϊδέψουν το μεγάλο ασπρόμαυρο κεφάλι του.
Καθώς αφήναμε τον δημόσιο δρόμο και μπαίναμε στο δάσος,ο Ρούντι λίγα μέτρα πιο μπροστά μας,εξερεύνουσε με την μουσούδα του τα χόρτα που άρχιζαν να πρασινίζουν.Κάθε τόσο γυρνούσε προς τα πίσω να δει αν τον ακολουθούμε.Φτάνοντας στην πέτρινη βρυσούλα,ο Ρούντι σταματούσε να πιεί νερό,και εμείς προχωρούσαμε.Το δάσος είναι πανέμορφο!Μυρίζει και δεν μυρίζει άνοιξη!Τα άνθη της αμυγδαλιάς βγάζουν τα άσπρα κεφαλάκια τους ντροπαλά απο τα μπουμπούκια τους.Σωστές νυφούλες!Οι κρανιές έβαλαν τα κίτρινα φορέματα τους,έτοιμες για χορό,στο παλάτι της φύσης.Το ίδιο και οι ανεμώνες που κοιτούν κατάματα τον ήλιο ντυμένες στα μωβ!Αυτό το δειλό ξεκίνημα της ζωής των δέντρων με γεμίζει αισιοδοξία και τρυφερότητα.Αφήνοντας πίσω μας το δάσος και προχωρώντας προς τον δημόσιο δρόμο,τρομάζαμε όταν με φόρα και δύναμη ο Ρούντι μας προσπερνούσε!Μόλις φτάσαμε στην μεγάλη στροφή κουραστήκαμε και γυρίσαμε πίσω.Όταν ο Ρούντι μας έχασε από το οπτικό του πεδίο,άρχισε να τρέχει μυρίζοντας τον αέρα για να μας βρεί.
-Όχι που θα γλιτώναμε κάνει αυτός χωρίς εμάς;είπε γελώντας η φίλη μου.
-Άντε έλα να σε χαϊδέψω και εγώ του είπα.Και αυτός κουνούσε την ουρά του όλο χαρά!
Έτσι όλες τις ζεστές μέρες του Φλεβάρη μαζέψαμε αρκετή βιταμίνη D,κάνοντας περιπάτους μαζί με τον Ρούντι.
Χτες το βράδυ χτύπησε το τηλέφωνο μου
-Όλγα μου,άκουσα ότι μέσα στο δάσος έβαλαν φόλες για να ψοφήσουν τα αδέσποτα.Για λίγες μέρες μην περπατάς προς τα εκεί,μην έρθει μαζί σου ο Ρούντι και πάθει κάτι,είπε τρομαγμένη η φίλη μου.Της έδωσα τον λόγο μου και κλείνοντας στεναχωρημένη το τηλέφωνο σκεφτόμουν:Γιατί ενώ παθαίνουμε τόσα πολλά,δεν αγαπάμε τα δώρα του Θεού και σκοτώνουμε τα πλάσματα του;Που είναι η αγάπη και η συμπόνια μας;Τρομάζω στην ιδέα ότι τεινουμε να γίνουμε Απάνθρωποι!Ας ψάξουμε πιο βαθιά στην καρδιά μας και ας παραδειγματιστούμε απο την άδολη αγάπη του Ρούντι μας.
Όλγα Κουτμηρίδου-Μεταξά
