Η συστηματική μελέτη της ιστορίας λέει, πως συστηματικά είναι τα αίτια, που χωρίζουν τους ανθρώπους σε καταπιεστές και καταπιεζόμενους. Η Δημοκρατία μας, όσο ακατάλυτη μπορεί να έχει απομείνει σήμερα, εξακολουθεί να είναι δίγλωσση με τους άντρες, ως υποκείμενά της και τις γυναίκες, ως αντικείμενα συναλλαγής και διαπραγματεύσεων των αντρών.
Για να επιβιώσουν οι γυναίκες στον δημόσιο, επαγγελματικό και γενικά στον κοινωνικό βίο πρέπει να μιμηθούν τα πρότυπα του αρσενικού λόγου της εξουσίας, της πολεμικής και της επιθετικότητας. Γιατί στις περισσότερες των περιπτώσεων τα θετικά γυναικεία χαρακτηριστικά της πειθούς, της ευγένειας, της καρτερικότητας, της ομαδικότητας και της πολυπραγμοσύνης μετατρέπονται σε ρατσιστικά εμπόδια και φυλετικά προβλήματα.
Η προστασία απέναντι στη σωματική, σεξουαλική, ψυχολογική, εργασιακή και οικονομική βία δεν αποτελεί, δυστυχώς μέχρι και σήμερα, για όλες τις γυναίκες αναφαίρετο και αυτονόητο ανθρώπινο δικαίωμα.
Όμως όταν μια κοινωνία δεν αντιπροσωπεύεται στην παραγωγική, κοινωνική και πολιτική διαδικασία από τις γυναίκες, που αποτελούν περισσότερο από τον μισό πληθυσμό της, τότε η κοινωνία αυτή όχι μόνο δεν λειτουργεί δημοκρατικά αλλά πάσχει και η Δικαιοσύνη της. Τελικά δεν υπάρχει η «Δημοκρατία της Ισότητας», δεν υπάρχει η αληθινή Δημοκρατία, αφού η κοινωνία αρνείται τις ίσες ευκαιρίες σε όλα της τα μέλη.
Μα για να μπορέσουμε ν’ αλλάξουμε μια κοινωνία θα πρέπει η αλλαγή να γίνει όχι μόνον στο αντρικό αλλά και στο γυναικείο φύλο. Ο αγώνας των γυναικών για τα δικαιώματά τους είναι μέρος του αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση και την Αλλαγή. Η πολιτική περιπέτεια οφείλει να γίνει δρόμος ζωής για τις γυναίκες.
Να αγωνιστούμε για την εθνική και κοινωνική απελευθέρωσή μας, γιατί οι τύχες των γυναικών και των λαών του Κόσμου είναι ταυτόσημες. Για να φτιάξουμε έναν κόσμο καλύτερο και περισσότερο ανθρώπινο.
Και όπως λέει η Σιμόν ντε Μπωβουάρ: «Γυναίκα δεν γεννιέσαι, γίνεσαι» …γιατί πριν και πάνω απ’ όλα γεννιόμαστε άνθρωποι.
