Μαζευτήκαμε στο μπαλκόνι της φίλης μου,6 γυναίκες πέντε η ώρα το απόγευμα για καφέ.Ο Θαλής ο σκύλος της Ισμήνης ήταν ανήσυχος.Γρύλιζε και κρυβόταν κάτω από το τραπέζι τρέμοντας.Ο καιρός δεν ήταν καλός,φυσούσε και ήταν έτοιμος να βρέξει.Μετακινηθήκαμε προς την είσοδο του σπιτιού,γιατί ο αέρας δυνάμωσε πολύ.Φορέσαμε χοντρές ζακέτες και πίναμε το ζεστό κακάο μας.
-Καλά που πρόλαβα να κλείσω τα παράθυρα του σπιτιού μου είπε η Κατερίνα
-Να πάμε μέσα;είπε η Ελένη
-’Οχι!! είπαμε όλες μαζί με μια φωνή
Για ένα τέταρτο έβρεχε τόσο δυνατά,που το νερό χόρευε παράλληλα στον ρυθμό του αέρα.Αέρας και βροχή ενώθηκαν σε ένα ξέφρενο χορό με κατεύθυνση το ποτάμι.Όλο αυτό το ξέσπασμα,το συμπλήρωσε το χαλάζι που έπεφτε με δύναμη στα κεραμίδια και στις αυλές των σπιτιών.Τα κορίτσια προσπάθησαν να βιντεοσκοπήσουν το φαινόμενο και ειδικά το χαλάζι που είχε μέγεθος ρεβιθιού.
-Ελπίζω να μην έκανε ζημιά στις καλλιέργειες μας είπα
Όπως απότομα ξεκίνησε έτσι και απότομα σταμάτησε.Το καταλάβαμε,γιατί ο Θαλής ξεθάρεψε και πετάχτηκε κάτω από το τραπέζι για να υποδεχτεί τον Ευτύχη,το δεύτερο σκυλί της Ισμήνης.Μας τύλιξε μια πυκνή ομίχλη και μας απομόνωσε απο το υπόλοιπο χωριό.Όλα κρύφτηκαν απο μπροστά μας και μείναμε 6 γυναίκες και 2 σκυλιά να τρώμε πίτες,γλυκά ,ποπ κορν και λικεράκι.Σαν κάποιος μάγος να μας έκλεισε στον πύργο του για προστασία.Ο αέρας έγινε πιο ήπιος και σαν τον τσοπάνη που μαζεύει τα προβατάκια του απο το λιβάδι έτσι και αυτός έσπρωχνε απαλά τα σύννεφα προς τα δεξιά μας.Άλλα πάλι αναδύονταν μέσα απο την κοίτη του ποταμού κάτασπρα σαν νυφούλες ακολουθώντας τα αδέρφια τους προς άγνωστους δρόμους.Έμοιαζαν με μπαλαρίνες που ξεκινούσαν αργά τον χορό τους και μετά όσο η μουσική δυνάμωνε οι κινήσεις τους γίνονταν γρήγορες κάτω απο τις οδηγίες του χορογράφου αέρα.Έκλεισα τα μάτια μου..........είδα λίμνες,κύκνους,πρίγκιπες και νεράιδες,βιολιά και άρπες....Όταν τα άνοιξα όλα ήταν πεντακάθαρα μπρός μου! Ένα πανέμορφο χρωματιστό ουράνιο τόξο,στόλισε το γαλάζιο του ουρανού!Μπροστά στο μεγαλείο και την δύναμη της φύσης,νιώσαμε την μικρότητα μας.Η αλήθεια είναι ότι φοβηθήκαμε λίγο,όμως όταν όλα τελείωσαν ξαναβρήκαμε το κέφι μας.
-Πάντως αν θέλει μέσα σε μια στιγμή ο Θεός μπορεί να μας καταστρέψει.......είπε η Ελένη
Όλγα Κουτμηρίδου Μεταξά
