Του Κωνσταντίνου
Γιοβανόπουλου
Το ζήτημα με τους καταχραστές, τους βιαστές της εμπιστοσύνης μας είναι παλαιό όσο κι ο Ιούδας, ας τολμήσουμε όμως κάποτε να μιλήσουμε για τους αληθινούς Φαρισαίους. Είναι ασφαλώς μέγα το σούσουρο για έναν πολιτικό αγύρτη που πιάστηκε πρόσφατα με τη γίδα στην πλάτη. Ένας τσανακογλείφτης που, Κύριος οίδε, πόσα του ρούφηξαν οι Αγίες Οικογένειες, τα αφεντικά του, ψίχουλα θα τού ‘μειναν απ’ όσα θα φορτωθεί τώρα. Ωστόσο, κι όλοι αυτοί που πέφτουν τάχαμου ανήξεροι απ’ τα σύννεφα, πιότερο για συνένοχοι μού κάνουν, παρά για αιφνιδιασμένους κοψοχέρηδες που δήθεν γυρεύουν αλεξίπτωτο.
Δηλαδή τι ακριβώς δεν ξέραμε για την κοινωνία μας, και τώρα ξαφνιασμένοι τάχα σιχαινόμαστε; Εμείς δεν θρέψαμε ανάπηρους θεσμούς που άλλοτε κλείνουν πονηρά το μάτι σε δαιμόνους κι άλλοτε αλείφουν αγγέλους με τη δημαγωγική τους πίσσα; Τώρα ξέσπασε η γενικευμένη σαπίλα στον πολιτικό βόθρο, κουμπάροι και παιδόφιλοι, Πρεσπίτες και λεχρίτες; Πρώτη φορά ακούτε για τις αμύθητες διαπλοκές του χρήματος και των βολευτικών εδράνων, για τα αδίστακτα κοράκια ντυμένους δημοκράτες, για τους διοικητές - ληστές υπεράνω υποψίας; Κρατείστε όσο θέλε τη μύτη σας από την αποφορά της σήψης, όμως ας μην κρυβόμαστε. Όλοι αυτοί οι λεροί καπάτσοι είν’ ο καθρέφτης μας, αντανάκλαση μιας πολιτείας σε ηθική αποσύνθεση.
Εμείς είμαστε αυτοί οι υπουργοί, εμείς τέτοιοι δημοσιογράφοι, εμείς είμαστε το άφαντο τέρας. Ο τσόγλανος που ξεμπροστιάστηκε, είναι αυτός που κρύβουμε μέσα μας. Διαπλάσαμε χαρακτήρες οικτρών φοροφυγάδων οι ιδιώτες και κηφηναριού οι δημοσιοϋπάλληλοι, για έναν αυτονόητο λόγο: διότι εμείς μόνοι μας, διαμορφώσαμε ηγεσίες πολιορκημένες απ’ τα ρουσφέτια μας, την ιδιοτέλειά μας. Βυζάξαμε τον κρατικό πλούτο με κροκοδείλια δόντια και δάκρυα, επιτρέψαμε για δυο ψίχουλα τεμπελιάς να λεηλατηθούν οι ζωές των παιδιών μας, τους ανεχθήκαμε γιατί μας βόλευαν οι ηδονές σε μια Σύβαρη που ψυχομαχούσε. Ένας τροχός παρακμής για ρυπαρούς αρουραίους, βαβυλωνία και ξεπεσμός, πυροβολισμοί κατά ριπάς στα γόνατά μας, εμείς οι θύτες εμείς και τα θύματα.
Θα παρουσιαστούμε άραγε ανέτοιμοι και πάλι στην πρόκληση των εσχάτων ωρών; Θα αναδειχθούν άραγε ξανά οι ολίγιστοι, θα εκλεγούν οι ξεδιάντροποι τυχοδιώκτες, θα παραγκωνιστούν οι άξιοι; Μην ζορίζεστε, δυστυχώς η απάντηση είναι Ναι! Η μισή Ελλάδα με την πρόφαση της ασφάλειας, η άλλη μισή με τη μάσκα του αντικαπιταλιστή, ναι θα ψηφίσει τα ίδια. Μόνον κάποιο συντριπτικό γεγονός θα προλάβει αυτή μας την άλωση, μια επιφοίτηση δια κεραυνοβολισμού, ένα σεισμικό φαινόμενο ισάξιο της θηραϊκής καλντέρας ίσως αναδείκνυε τον ποθούμενο πολιτισμό, την αισθητική που -κάποιοι μόνον- δικαιούμαστε.
Ενωμένοι, σας παρακαλώ, ας σμίξουμε στην αριστεία. Υπάρχουν οι ωραίοι ήρωες ανάμεσά μας, μα διστάζουν, λυπούνται, ντρέπονται. Φοβούνται τη λάσπη, τους ευτελίζει η συκοφαντία, στηρίξτε τους. Ωθήστε τους, καλά ξέρετε ποιοι είναι, να μας παρασταθούν ζητήστε, ψηφίστε τους, εκλέξτε τους. Η γενιά μας αν πρόκειται να βαδίσει προς την αιωνιότητα του τελευταίου μας ύπνου μέσα από οδύνες, τουλάχιστον ας το πράξουμε με αξιοπρέπεια. Ας δείξουμε τη μαύρη πόρτα στους ανάξιους, να διωχθούν στην πολιτική έρημο, οι ανήθικοι ταγοί στο πυρ το εξώτερο, σε τόπο Ανάθεμα όπου ἐθυμώθη ὀργῇ, καὶ ἐξεκαύθη ἐν αὐτοῖς κατά το Βιβλίο των Αριθμών επί Μωυσέως.
Όταν γύρω μας τα σύννεφα του πολέμου πυκνώνουν, με τον τουρκομογγόλο να μην αντιλαμβάνεται ο βλαξ ότι παίζει με τα σπίρτα στο βενζινάδικο, οφείλουμε να είμαστε πιο ψυλλιασμένοι. Όταν ακούς τον Γερμανό καγκελάριο να προετοιμάζει τους συμπολίτες του για το τέλος των χρόνων της ευμάρειας καθώς έρχονται σκληροί και δύσκολοι καιροί, επιτέλους ας γίνουμε πιο υπεύθυνοι. Όσο για το δικό μας μερίδιο της ειρήνης που μας αναλογούσε φαίνεται να τελειώνει, άκαρπα το σπαταλήσαμε οι άφρονες. Έτσι όπως πλημμύρισε η χώρα κατασχέσεις και ψέμα, συντρίμμια και κόπρο, καιρός να σπεύσουμε στο σωτήριο ακρωτήρι της ειλικρίνειας, φιλαλήθεις στους εαυτούς μας πρώτιστα. Αφήστε τις νοσταλγίες, τις υποκρισίες, τις μωροπαρθενίες. Ας δούμε κάθε βρωμερή υπόθεση σαν την τελευταία μας ευκαιρία. ΚΓ
