Του ιερέως Παναγιώτου Σ. Χαλκιά
«Χριστός γεννάται, δοξάσατε…»
Με τη χριστουγεννιάτικη αυτή δοξολογία, φίλοι αναγνώστες, αρχίζει το λόγο του στα άγια Επιφάνεια ο μέγας της Εκκλησίας μας ιεράρχης, ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Με τον λαμπρό και ένθεο αυτόν ύμνο ψάλλει και η Εκκλησία μας τη μεγάλη γιορτή των Χριστουγέννων και από βδομάδες τώρα καλεί τους χριστιανούς σε πανηγυρικό εορτασμό και ένθερμη ανάμνηση του χαρμόσυνου και κοσμοσωτήριου γεγονότος της θείας ενανθρωπήσεως.
Και ψάλλουν την ημέρα αυτή όχι μόνο οι μυριάδες των χριστιανών όπου γης, αλλά και ουρανόθεν οι προφήτες, αφού βλέπουν την εκπλήρωση των προφητειών τους. Ψάλλουν οι Άγγελοι του Θεού με το «Δόξα εν υψίστοις Θεώ». Ψάλλουν οι Δίκαιο του Παραδείσου, οι Ποιμένες της Βηθλεέμ και της Ανατολής οι Μάγοι.
Χαρμόσυνος και ο στίχος των μεγαλυναρίων που ψάλλει: «Μάγοι και Ποθμένες ήλθον προσκυνήσαι Χριστόν τον γεννηθέντα εν Βηθλεέμ τη πόλει».
Οι Ποιμένες ήταν φιλόθρησκοι. Εβραίοι αγράμματοι μεν, αλλά απλοί και πιστοί και αθώοι βοσκοί της Βηθλεέμ, άνθρωποι του αληθινού Θεού, της ειρήνης, της προσδοκίας του Μεσσία.
Αλλά οι τρεις Μάγοι; Ποιοι ήταν αυτοί; Οι Μάγοι ήταν ειδωλολάτρες. Ήταν μεγιστάνες και σπουδαίοι. Γράμματα, σοφία, πλούτο, δόξα κοσμική διέθεταν, αλλά δεν είχε κυριέψει την ψυχή τους και δεν είχε τυφλώσει τη διάνοιά τους η έπαρση, ο εγωισμός, η κακία, όπως συμβαίνει με πολλούς μεγάλους και τρανούς της εποχής μας. Και αυτοί ήταν θεοφοβούμενοι και πιστοί. Λάτρευαν, όμως, ψεύτικους θεούς. Διακρίνονταν από αγαθή διάθεση, ανοικτό μυαλό, αγάπη προς της αλήθεια και μία ζωηρή επιθυμία για τη σωτηρία. Αν και κατοικούσαν σε μακρινή χώρα, χωρίς προφήτες, χωρίς γραφές, χωρίς επαγγελίες και θυσίες και συναγωγές, δεν αμφέβαλλαν ότι γεννήθηκε ο Σωτήρας. Το πιστεύουν με όλη τους την ψυχή και αφήνουν τη μακρινή ανατολή και σπεύδουν εν μέσω πολλών κινδύνων να προσκυνήσουν τον άγνωστο, νεοφανή και αλλοεθνή βασιλέα. Γι’ αυτό και τώρα προσελκύουν τον θείο φωτισμό και οδηγούνται από αστέρα θεϊκό να αναζητήσουν και να βρουν τον Θεάνθρωπο Λυτρωτή.
Τελικά, γεμάτοι χαρά φτάνουν εκεί όπου είχαν καταλύσει ο Ιωσήφ, η Παρθένα και το θείο Βρέφος. Θαυμάζουν, προσκυνούν και, πριν αναχωρήσουν για τις πατρίδες τους, προσφέρουν ως δώρα ό,τι πολυτιμότερο διαθέτουν. Χρυσό, λίβανο και σμύρνα. Τα δώρα αυτά έχουν πνευματικό νόημα.
Ο χρυσός είναι σύμβολο της επίγειας Βασιλείας, αλλά και της αρετής. Το λιβάνι σύμβολο της Θεότητας, αλλά και της προσευχής. Τα σμύρνα (που τα χρησιμοποιούσαν για τους νεκρούς) σύμβολο του μαρτυρίου και του θανάτου, αφού ο αναμάρτητος Θεός δεν ήρθε να απολαύσει την επίγεια ζωή, αλλά να υπομείνει το πάθος και να σταυρωθεί. Αυτή ήταν η πίστη η ευλάβεια, η αφοσίωση των τριών Μάγων. Αυτά ήταν τα δώρα τους.
Σήμερα, ποια δώρα πρέπει εμείς οι Χριστιανοί να προσφέρουμε στον παντοδύναμο Λυτρωτή μας; Θερμή πίστη και ολόψυχη λατρεία. Καρδία καθαρή και πνεύμα συντετριμμένο. Αγάπη αγνή και ταπεινή αγαθοεργία. Συγνώμη και ευσπλαχνία αντί του μίσους, του φθόνου και της κακίας. Ειλικρίνεια αντί του ψεύδους. Συμμετοχή στα μυστήρια ης εκκλησίας μας αντί της αδιαφορίας. Με αυτά ας προσκυνήσουμε την παναγία της Γεννήσεώς του ημέρα. Αυτά, φίλοι αναγνώστες, ας αγωνιζόμαστε κάθε μέρα να Του προσφέρουμε ως αντίδωρο της άπειρης αγάπης Του.
