Ένα από τα κλασικά έργα του δραματικού ρεπερτορίου και από τα πιο αντιπροσωπευτικά του Ίψεν, τους «Βρικόλακες», ανέβασε ο Όμιλος Φίλων θεάτρου και τεχνών Βέροιας το Σάββατο 14 Ιανουαρίου στη Στέγη, σε σκηνοθεσία του Κωστή Αποστολίδη.
Το έργο που γράφτηκε το 1881 παραμένει διαχρονικό και πάντα θα σκαλίζει ψυχές, συνειδήσεις, ανθρώπινες συμπεριφορές, μυστικά και ανείπωτες, προσωπικές, κοινωνικές και οικογενειακές αλήθειες.
Στην αξία του κειμένου πάτησε η σκηνοθετική προσέγγιση του Αποστολίδη, υπηρετώντας πρωτίστως αυτό και τον συγγραφέα. Και το αναφέρουμε, σε σχέση με παλαιότερες δουλειές, σε παραστάσεις του, που κυριαρχούσε η οπτική του σωματικού θεάτρου.
Με προτεραιότητα στο λόγο, στην σχεδόν δίωρη παράσταση, οι «βρικόλακες» και τα βαριά μυστικά που στοιχειώνουν τους ήρωες, ομολογήθηκαν από τους ηθοποιούς στους θεατές, τραγικά άκαιρα, αφού το κακό είχε ήδη συντελεστεί. Η υποκρισία και η πονηριά των ηρώων, ο κοινωνικός καθωσπρεπισμός, οι μικροαστικές αντιλήψεις, οι ακάλυπτες ανάγκες, ο πόνος και οι απώλειες, μεταδόθηκαν στο κοινό της κατάμεστης Στέγης, χωρίς τραγικότητα, με στεγνά συναισθήματα, σαν αυτά που προφανώς απομένουν από μια πολύχρονη «συμβίωση» με τους ψυχοφάγους «βρικόλακες».
Ως κάθαρση όμως, μένει στο τέλος η ελπίδα και η αναγέννηση.Το φως νικάει το σκοτάδι, ακόμα και -σημειολογικά- από τις φλόγες μιας καταστροφικής πυρκαγιάς.
Συνηθίζουμε να ονομάζουμε ερασιτεχνικές, τις παραστάσεις θεατρικών ομάδων, ομίλων και συλλόγων, από ηθοποιούς και συντελεστές που δεν βιοπορίζονται από το θέατρο. Ωστόσο έχουμε δει ερμηνείες ερασιτεχνών ηθοποιών, απολύτως επαγγελματικές και με αφορμή την παράσταση του Σαββάτου θα αναφερθούμε στην υποκριτική του Λευτέρη Κορυφίδη, χωρίς καμία πρόθεση να αδικήσουμε την σκηνική παρουσία των: Άρη Ορφανίδη, Δέσποινας Γιάγκογλου, Μαίρης Μεγγιάνη και Θανάση Μπιζέτα. Ενδιαφέρουσα σκηνογραφικά (Ισαβέλλα Κωνσταντούδη) η σκηνή της πυρκαγιάς έξω από το μεγάλο καταθλιπτικό δωμάτιο που έβλεπε στον κήπο, αλλά και η διακριτική μουσική υπόκρουση από το βιολετζέλο του Δημήτρη Ρογάρη.
Αξιοσημείωτη, η αθρόα προσέλευση του κόσμου στη Στέγη, όπου οι ουρές έφταναν μέχρι το πεζοδρόμιο της οδού Αντωνιάδη και στις δυο παραστάσεις. Κάτι που δείχνει την επιθυμία του κοινού για θέατρο, που τα τελευταία χρόνια της πανδημίας το στερήθηκε λόγω των μέτρων υγειονομικής ασφάλειας.
Σοφία Γκαγκούση
