Εκείνες οι μέρες του Γενάρη μόνο χειμωνιάτικες δεν ήταν.Βγηκα να περπατήσω για να νοιώσω τις απαλές αχτίδες του ήλιου να ταξιδεύουν στο πρόσωπο μου
Η αλήθεια ήταν ότι ήθελα να μείνω μόνη με τον εαυτό μου.Τα βήματα μου με οδήγησαν στο κοντινό Δασύλλιο τής περιοχής μου. Σταματησα μπροστά από το υπαίθριο θέατρο και κοιτώντας το σκεφτόμουν: Τι δεν παίχτηκε στην σκηνή του.Κωμωδιες παιδικές παραστάσεις χοροί και τραγωδίες.
Το κτίριο ορθώνονταν αγέρωχο,βουβό σαν κάποιος να θελε να ξεχάσουμε ότι σε τέτοια θέατρα αγορευαν ρήτορες , φιλόσοφοι,ποιητές, ηθοποιοί.Μορφες που δίδασκαν αρχαία τραγωδία μούσες απήγγειλαν θεές χόρευαν ποιητές και ραψωδοί.Και τώρα; Το τύλιξαν τα πεύκα τα ψηλά με στοργή σαν να ήθελαν να φυλάξουν την ιστορία του.Οι μόνοι θεατές του τ’αστερια του ουρανού και τα πουλιά του Θεού που παίζανε κυνηγητό πάνω στους πέτρινους διαδρόμους και στις πλαστικές καρέκλες του.Ποτε ποτε παρέες νεαρών παιδιών έπιναν και κάπνιζαν παίζοντας σκυμμένα πάνω στο κινητό χαμένα στην δική τους βουβή αναζήτηση.Ελαχιστα αυτοκίνητα περνούσαν ευτυχώς και έτσι μπόρεσα να χαρώ τον κυριακάτικο περίπατο μου και να καθήσω λίγο κοντά στην πέτρινη βρύση για να ξεδιψάσω από το κρύο νεράκι της.Αναπολωντας πίσω στο χρόνο....Είδα τα παιδιά του γυμνασίου μου, με τις μπλέ σκούρες ποδιές τους και τα άσπρα γιακαδακια, να παίζουν τρέχοντας ανάμεσα στα ψιλά πεύκα κρυφτό.Να κυλιούνται πάνω στο πάπλωμα από πευκοβελόνες να γελούν και να τρώνε το κολατσιό τους μαζεμένα παρεες_παρεες και τέλος με το κάλεσμα της σφυριχτρας του καθηγητού που τα συνοδεύει να μπαίνουν στην σειρά για τον γυρισμό τους στο σχολείο.Τα πεύκα τα πανύψηλα τα κρίνα και οι ανεμώνες που έντυναν και ντύνουν το δάσος έμειναν τα ίδια.Το ίδιο και οι αχτίδες του ήλιου που παίζουνε κρυφτό ανάμεσα στις φυλλωσιές.
«Οι ποιο όμορφες διαδρομές και τα ποιο ωραία ταξίδια είναι αυτά που κάνουμε για να συναντήσουμε αγκαλιές»Σεφέρης) Πόσο δίκαιο έχει ο ποιητής! Εκεί μέσα στο μικρό Δασύλλιο με τα δρομάκια του την βρύση του το εγκαταλελειμμένο αναψυκτήριο το σιωπηλό θέατρο, και τις παιδικές μου αναμνήσεις ξαναβρήκα την γαλήνη μου Ξέχασα την αγωνία των αποτελεσμάτων μίας αξονικής και χαμογέλασα βλέποντας τα μπουμπούκια των δέντρων που ξεγελαστηκαν και ήταν έτοιμα να ανθίσουν. Ένιωσα ότι ήμουν και εγώ μέρος της φύσης,του σύμπαντος και όφειλα να φανώ δυνατή και αισιόδοξη για να μπορέσω να βοηθήσω εμένα και τους άλλους.
Όλγα Κουτμηριδου -Μεταξα
