Του ιατρού Μιλτιάδη Σαρηγιαννίδη
Κάπου εκεί στη βόρεια Συρία, είναι μια πανάρχαια Πόλη, που για αρκετούς αιώνες, ονομαζόταν Βέροια. Ο Σέλευκος Νικάτωρ, γιός του Αντίοχου, του Στρατηγού του Μεγαλέξανδρου, έχτισε δίπλα στην πανάρχαια Halub μια νέα ελληνιστική πόλη, την αποίκισε με παλαίμαχους Μακεδόνες στρατιώτες, και ονόμασε το μητροπολιτικό συγκρότημα Βέροια, προς τιμήν προφανώς της αγαπημένης μας Μακεδονικής Πόλης, που είναι και η πατρίδα μου. Η Βέροια της Συρίας, σημαντικό εμπορικό κέντρο πάνω στο Δρόμο του Μεταξιού, ήταν για αιώνες η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της ανατολικής Μεσογείου, μετά την Κωνσταντινούπολη και το Κάιρο. Η πόλη αυτή είναι το μαρτυρικό Χαλέπι, η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Συρίας πριν τον Εμφύλιο, και τώρα ένας σωρός από ερείπια και θάνατο: μετά από δώδεκα χρόνια απίστευτης φρίκης, εμφυλίου πολέμου, κατοχής από το «ισλαμικό κράτος», χτυπήθηκε πριν λίγες μέρες και από τον τρομακτικό σεισμό των 7,8 Ρίχτερ, που ισοπέδωσε ό,τι είχε αφήσει όρθιο ο ανελέητος πόλεμος. Και σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στις γειτονικές της Επαρχίας του Χαλεπίου επαρχίες της Τουρκίας, δεν φτάνει εκεί σχεδόν καμία διεθνής βοήθεια.
Πολλοί από τους Σύριους Πρόσφυγες που τα κατάφεραν να φτάσουν ως τη χώρα μας, προέρχονται από το ρημαγμένο Χαλέπι. Ας το έχουν αυτό υπ’ όψιν τους, όσοι τους στραβοκοιτάζουν...
