Γράφει ο Παναγιώτης Παπαδόπουλος φιλόλογος
Η βαριά και οδυνηρή ατμόσφαιρα του θανάτου όχι μόνον παραμένει αλλά με τα θανατηφόρα τραύματα που προκάλεσε είναι δύσκολο να θεραπευτούν οι πληγές που άνοιξε στις ελληνικές καρδιές. Ο θάνατος της σπουδάζουσας νεολαίας, γεμάτη από αισιοδοξία και όνειρα για τη ζωή, λάθρα μετανάστευσε στις ουράνιες κατοικίες.
Με τις κηδείες των θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών συνεχίζεται το δράμα των συγγενών των θυμάτων. Προηγούνται τα φέρετρα των παιδιών καλυμμένα με άσπρα καλύμματα με το συμβολισμό του μυστηρίου του γάμου και με τη συνοδεία των προσφιλών τους προσώπων οδηγήθηκαν στην τελευταία τους κατοικία. Πόνος και θρήνος στην καρδιά και ένα αδυσώπητο ερωτηματικό να πλανάται και να σκιάζει το κλάμα του πλήθους :ΓΙΑΤΙ? Η κραυγή του πόνου και η οιμωγή του κλάματος να σκεπάζουν τον ουρανό της πατρίδας μας. Απαιτούν την παράδοση των υπευθύνων στη Δικαιοσύνη και εκεί να δώσουν λόγο στους δικαστές για τις καταστροφικές πράξεις τους.
πολύ συγκινητικά λόγια ο Αρχιεπίσκοπος των Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. κ. Ιερώνυμος προς τους γονείς των θυμάτων στο μνημόσυνο που πραγματοποιήθηκε στο μητροπολιτικό ναό των Αθηνών. Μεταξύ άλλων τόνισε: «Φέτος ,η Μεγάλη εβδομάδα ήρθε νωρίτερα. Ζούμε μια εθνική συμφορά. Και δεν υπάρχουν λόγια να αποτυπώσουν τον ανθρώπινο πόνο. Οι μόνοι που μπορούν να μιλήσουν γι αυτό είναι όσοι έχασαν τους δικούς τους ανθρώπους. Αλλά εκείνοι είναι απαρηγόρητοι γιατί βιώνουν την απώλεια των αγαπημένων τους. Και μέσα στην ανείπωτη απελπισία τους ίσως πουν: Θεέ μου, Θεέ μου γιατί μας εγκατέλειψες? Τη Μ. Παρασκευή τη ζούμε νωρίτερα. Γονατίζω αδύναμος μπροστά σας , στο βάρος αυτού του πρώτου αποχωρισμού.. Και όπως εσείς νανουρίζατε τα παιδιά σας, με στοργή, έτσι χαμηλόφωνα, στοργικά, σας λέω: Ο μόνος τρόπος να τα αγκαλιάσετε και πάλι είναι να πιστέψετε ότι τον τελευταίο λόγο δεν τον έχει ο θάνατος. Τον έχει η Ανάσταση. Έτσι μένει η μνήμη των αγαπημένων μας ζωντανή και αναστημένη. Αληθινά αιώνια! Όταν προσευχόμαστε όλοι μαζί, προκειμένου ο αναστάς κύριός μας να θυμάται τα παιδιά μας και να τα κρατά στην στοργική αγκαλιά του.» Λόγια ενός πνευματικού και θρησκευτικού ηγέτη που αγαπά τους ανθρώπους και γνωρίζει με τα λόγια του να αγγίζει τις ψυχές τους. Άραγε με ποια λόγια να καταπραΰνεις τον πόνο εκείνων που τα παιδιά τους άφησαν την τελευταία τους πνοή μέσα στα σίδερα του τρένου, ενώ κάποια άλλα, Θεέ μου! αποτεφρώθηκαν. Μόνη ελπίδα είναι η πίστη στη μετά θάνατο πνευματική ζωή.
Ενώ συμβαίνουν αυτά παρακολουθούμε από τις οθόνες των τηλεοράσεων και τις εφημερίδες ειμαστε ανήμποροι να προσφέρουμε κάποια στοργή και παρηγοριά στους συγγενείς. Αυτές τις ημέρες βλέπουμε όλους εκείνους τους ..σωτήρες των συντριμμιών να εξοργίζονται και να παριστάνουν με το δόγμα του Αλάθητου τον Πάπα της Ρώμης.
Αναφέρομαι στα παρατράγουδα όλων εκείνων πολιτικών και δημοσιογράφων που θα έπρεπε να κρυφτούν και να περιμένουν με αγωνία την κρίσιμη ώρα του δικαστηρίου για να λογοδοτήσουν για την έλλειψη σεβασμού στον ανθρώπινο πόνο. Χωρίς «Εδώ» (ντροπή) οδήγησαν τη χώρα μας στον όλεθρο, ενώ αθέτησαν του λειτουργικού καθήκοντος τους.
Έγιναν όλοι κήνσορες της δημοσιογραφίες και παριστάνουν τους αδέκαστους εισαγγελείς καταγγέλλουν το κράτος (πολιτικούς, και καλά κάνουν), αλλά και οι πολίτες θέλουν μάθουν τόσα χρόνια που ήταν οι δημοσιογράφοι όταν συνέβαιναν όλα αυτά τα οποία ανακάλυψαν μετά το κακό. Στην Ελλάδα, κύριοι, κατοικείτε τόσα χρόνια και ασκείτε το επάγγελμα (υπόσχεση) της δημοσιογραφίας, δηλαδή τον έλεγχο της Εξουσίας. Στις υπηρεσίες των Υπουργείων μέχρι προχθές δεν είδατε, δεν ακούσατε τίποτε? Αυτά που μας παρουσιάζετε, μήπως δεν σας επιτρέπουν να τα αποκαλύψετε και εσείς υποκύψατε και δραπετεύσατε από τη θέση σας.
Το Σύνταγμα της Ελλάδος επιμένει ότι οι εξουσίες, όπως ξεκίνησαν από τη Γαλλική επανάσταση, είναι τρεις(3)ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ,ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ και μια (1) η δημοσιογραφία 3+1=4. Στην πράξη, όμως, είναι 3+1=1 δηλαδή ο πρωθυπουργός. Τι έγινε: Ψηφίζουμε Νομοθετική Εξουσία, αυτή μετά την εγκυμοσύνη της γέννησε την εκτελεστική η οποία αιχμαλώτισε τη Νομοθετική και τη Δικαστική. Μήπως κάνω λάθος? Μη θλίβεστε. Όλοι μας φταίμε. Η ευθύνη είναι αναλογική για την παρακμή αυτού του τόπου. Έτσι, αντί να συμβάλουμε ενωμένοι στην ανόρθωση των θεσμών αυτής της χώρας συμμετέχουμε στην παρακμή της μέχρι που από τις στάχτες που άφησαν τα αποτεφρωμένα παιδιά μας ανατείλει ο φοίνικας της αναγεννημένης Ελλάδος πάλι από την αρχή. Είναι κατεπείγον να δράσουμε για να υπάρξει μέλλον σε αυτόν τον αιματοβαμμένο και μαρτυρικό τόπο που λέγεται ΕΛΛΆΔΑ.
Πονάμε και εμείς όλοι μαζί με τους γονείς των παιδιών μας. Για τους εκπαιδευτικούς όλοι οι σπουδαστές είναι παιδιά τους
