Απομονώθηκα πάλι για λίγες μέρες στον παράδεισο μου. Μου χρειάζεται τόσο πολύ αυτή η σιωπή.Μόνο έτσι με ακούω.Μονο εδώ μπορώ να ξεφύγω..... Κοιτάζω τα διπλανά σπίτια.
Ο νους απέδρασε.....Όταν ήμουν παιδί όλο αυτό το κομμάτι ήταν σπαρμένο με καλαμπόκια.Τι ομορφιά!!
Όταν ωρίμαζαν τα μαζεύαμε,τα σπαγαμε,τα ξερεναμε και τα αλεθαμε.Τιποτε δεν πήγαινε χαμένο από το φυτό.Στα αυτιά μου αντηχεί η φωνή της καλής μου γιαγιουλας.
Ολιτσα Νικολακι ξαν που εχαθετεν, ελάτεν θα τρώωμε.(Ολγιτσα Νικολακι που είστε; ελάτε θα φάμε)Κρυμμένοι μέσα στις καλαμποκιες ανοίγαμε από την κορφή του τον καρπό για να δούμε αν ωρίμασε.Βιαζομασταν να τον γευτούμε ψημένο στα κάρβουνα ή βρασμένο.Καθησαμε γύρω από το τραπέζι.Φασολαδα,ελιτσες, λίγη σαρδέλα παστη και ζυμωτό ψωμάκι που αχνιζε γιατί μόλις η γιαγιά το είχε βγάλει από τον φούρνο.-Ολγα αμον τα πουλιά τρωγνε τα καλαμπουκια.Οψε είδα τρία τέσσερα ανοιγμένα ασο μυτηνετουν είπε ο παππούς
.Η γιαγιά μας κοίταξε με νόημα αλλά δεν μίλησε μπροστά στο παππού μας.Το βράδυ ήρθε στο δωμάτιο να μας πει παραμύθι.Οσημερον έναν πουλοπον ειπεμε ότι δύο παιδοπα επηκαν έναν ζημιά.
Εξερετεν εσείς τιδεν; (Σήμερα ένα πουλάκι μου είπε ότι δύο μικρά παιδιά κάνανε μια ζημιά.Ξερετε εσείς τίποτε; Σκύψαμε τα κεφάλια μας από ντροπή και ομολογησαμε την αταξία μας.
Αχ! πώς κυλάνε τα χρόνια! Έφυγε το παλιό και ήρθε το καινούργιο.Το συνηθησα και αυτό.Οπως όλοι μας δεχόμαστε κάθε είδους αλλαγή στο όνομα της εξέλιξης.Βλεπουμε τα παιδιά μας ,τα εγγόνια μας τους ίδιους τους εαυτούς μας να κατρακυλαμε προς άγνωστη κατεύθυνση κυνηγώντας τι;
Ο μπαμπάς πούλησε τό χωράφι με τις καλαμποκιες.Και μέσα του χτίστηκαν δύο όμορφα σπίτια.
Οι γείτονες δεν φυτεύουν καλαμπόκι δεν ζυμώνουν ψωμί δεν λαλεί ο κόκκορας το πρωί ούτε τρώνε ζυμωτό ψωμί με αγελαδινό βούτυρο.Τα παιδιά τούς όπως και όλα τα παιδιά δεν παίζουμε κρυφτό , κυνηγητό, τα μήλα.Παιζουνε με τα κινητά στην πλατεία τού χωριού γιατί εκεί έχει σήμα σερφαροντας στο ίντερνετ.Στοματα και αυτιά κλειστά.Το ίδιο και οι ψυχές.Βρεχει τώρα στον παράδεισο μου.Η σομπουλα μου καίει μέσα στο δωμάτιο μου.
Η τηλεόραση με κοιτάζει,παρακαλώντας με να την ανοίξω για να με κάνει συντροφιά. Μα εγώ προτίμησα την ησυχία,και το τρέξιμο της βροχής πάνω στην σκεπή του σπιτιού.... Γύρισα πίσω στην παιδική μου ηλικία κάνοντας μία αναδρομή στον χρόνο.....
