Δεν ήξερε να δείχνει την αγάπη του.προσπαθησα να του μάθω... Όμως πώς να διδάξεις αν δεν διδάχτηκες; Πώς να καταλάβεις αν δεν το βιώσεις; Πώς να γίνεις δάσκαλος αν πρώτα δεν είσαι μαθητής; Μέσα στην ησυχία της νύχτας παρέα με το τριζονι που προσπαθεί να με αποσπάσει από τής αναδρομες μου,ο φίλος μου ο νους απέδρασε......Ήμουν τεσσάρων χρόνων....Ήμουν στο χωριό μου με την γιαγιά και τον παππού.....Και ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και η φωνή τού μπαμπά γέμισε το δωμάτιο... Μία αγκαλιά μεγάλη με υποδέχτηκε φωνάζοντας το όνομα μου... Φιλιά πολλά, πετάγματα ψηλά, γέλια και χαρές.... Θυμάμαι τον παππού, νά μαλλωνει τον μπαμπά,να σταματήσει νά κάνει τρελλες για μένα.Δεν θα με βοηθούσε στο μεγάλωμα μου.Δεν κατάλαβα γιατί.Ημουν τεσσάρων.... Ποτέ ξανά δεν έγινε αυτή η αγκαλιά... Τουλάχιστον όχι έτσι..Δεν ήταν η ίδια...Ήταν συγκρατημένη, σύντομη,όχι θερμή.... Έτσι έπρεπε όχι πολλά θαρητα Σοβαρότητα, αξιοπρέπεια, εντιμότητα και προπαντός ηθική.....Και ποιός είπε ότι δεν μπορείς να τα έχεις όλα αυτά, αγκαλιάζοντας;Όταν αγκάλιασα για πρώτη φορά την πεθερά μου παραξενεύτηκε από την θερμή υποδοχή και τα φιλιά μου.Ηταν μία ορφανή και αγράμματη, γυναίκα που κατάλαβε, αμέσως την θεραπευτική, σημασία της αγκαλιάς.Βεβαια ένοιωσε την αληθινή αγάπη μου.Απο την φύση μου δεν μπορούσα, και εξακολουθώ να μην μπορώ, νά υποκριθω.Τα χρόνια περνούσαν και εγώ αγκάλιαζα όλων τον κόσμο.Με αποτέλεσμα ο μπαμπάς να θυμώνει και να λέει, ότι αυτό που κάνω δεν ήταν σωστό.Οι παρατηρήσεις και τα μαλλωματα συνέχιζαν, χωρίς όμως εγώ να πτοουμε.Ειδικα στο νοσοκομείο, είχα νοιώσει πόσο καλό, έκανε μία αγκαλιά πόση παρηγοριά στους τόσους πονεμένους ανθρώπους.Μεγαλωσα και έμαθα ότι δεν θα αλλάξω για κανέναν .....Οποιος χρειάζεται την αγκαλιά μου, πραγματικά,θα την έχει.... Αγνή, αυθόρμητη, εγκάρδια και συμπονετική.Οχι τυπική, κρύα χωρίς καρδιά.Τωρα θα μου πείτε, εσύ πώς μπορείς να δώσεις αφού,σε σένα σταμάτησαν από πολύ νωρίς να σου δίνουν; Αυτό είναι θεϊκό... Δώρο που πηγάζει μέσα από την καρδιά μου.Λυπαμαι που ο μπαμπάς στερήθηκε στα τελευταία του,την αγκαλιά μου, αλλά ήταν επιλογή του ή ίσως και να μην την χρειαζόταν ή ίσως δεν ήθελε να δείξει την αδυναμία του ή έτσι το διδάχτηκε, από τον πατέρα τού.Οτι η αγκαλιά δηλώνει αδυναμία και ανωριμότητα.Δεν συμφωνώ καθόλου και το λέω γιατί βίωσα την θετική ενέργεια τής αληθινής αγκαλιας.Και όσο μεγαλώνω, τόσο ποιο πολύ την χρειάζομαι.Εσεις;
Όλγα Κουτμηριδου -Μεταξα
