Γράφει ο Γεωργουδάκης
Γιάννης Εκπαιδευτικός
Το πρώτο θύμα σε ένα πόλεμο είναι η αλήθεια. Στερεότυπο θα μου πείτε αλλά…
Από την πρώτη εμφάνιση του έμφρονος -πανάθεμάτον- ανθρώπου, κάθε φορά που κάποιος ηγέτης, βασιλεύς, οδηγητής, πατερούλης, ή ό,τι άλλο, αισθάνεται πως έχει να εκπληρώσει μια θεϊκή αποστολή, ή να διορθώσει ένα λάθος της ιστορίας, ή να εκδικηθεί τον κακό- συνήθως- γείτονα, ή να υφαρπάξει τον πλούτο που ο κακός γείτονας νέμεται, ή απλά όταν αισθάνεται δυνατός, ή όταν τον πρήζουν οι ντόπιοι δημοσιογράφοι για τα νυχτοπερπατήματά του, τότε… βουρ στον πατσά. Τα δικά σου δικά μου και μετά την αίσια κατάληξη του εγχειρήματος, η ιστορία γράφεται με χρυσές σελίδες για τον ηρωισμό των νικητών και την κτηνωδία των ηττημένων.
Μέγας Αλέξανδρος, Μέγας Ναπολέων, Μέγας Πέτρος, Φρειδερίκος ο Μέγας και Γουλιέλμος ο Κατακτητής, Τεμουτζίν ο Παγκόσμιος Ηγέτης, Ιβάν ο Τρομερός, Μωάμεθ ο Πορθητής και Ιωσήφ ο Ατσαλένιος καθώς και δεκάδες άλλοι μικρομεσαίοι ή κομπάρσοι μαχαιροβγάλτες που διεκδίκησαν και κέρδισαν ανάλογους τίτλους μεγαλείου είχαν το προνόμιο να βγουν νικητές. Και ως εκ τούτου να γράψουν την «ιστορική αλήθεια».
Τα τελευταία 50 και πλέον χρόνια σε έναν ειρηνικό κατά τα άλλα πλανήτη ζήσαμε πολλές τέτοιες «αλήθειες». Να θυμίσω την εισβολή των Σοβιετικών στο Αφγανιστάν το 1979 για την αποτροπή «ενδεχόμενης επέκτασης της Ιρανικής επανάστασης»(!), των Αμερικάνων στη Γρενάδα γιατί «οι Κουβανοί ετοίμαζαν στο νησί εκτοξευτήρες πυραύλων», ξανά των Αμερικανών στον Παναμά το 1989 επειδή «ο πρόεδρος του Παναμά πουλούσε ναρκωτικά», την επέμβαση στο Ιράκ -δυο φορές- «για τα πυρηνικά όπλα του Σαντάμ»(;), την άθλια επίθεση του ΝΑΤΟ στην Γιουγκοσλαβία το 1999 με πρόσχημα την υπεράσπιση των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» γενικώς και αορίστως, την ΝΑΤΟική «απελευθέρωση του Αφγανιστάν από την Αλ Κάιντα» το 2001, την επίθεση της Ρωσίας στη Γεωργία και την απόσχιση της Νότιας Οσετίας το 2008 με το πρόσχημα ότι «οι Γεωργιανοί θέλανε να μπουν στο ΝΑΤΟ» και το πρόσφατο παραμύθι της εισβολής των Ρώσων στην Ουκρανία «για να διώξουν τον ναζιστή Ζελέσνι» (όλο και κάποιο λαμόγιο από τους παραπάνω ηγέτες θα περάσει στα σχολικά βιβλία του μέλλοντος ως «Μέγας» ή κάτι παρεμφερές).
H ιστορία γράφεται με αίμα. Είναι μια ελεεινή πράξη βίας επι χάρτου, που λησμονεί το βάθρο πάνω στο οποίο πατούν οι νικητές. Ένα βάθρο φτιαγμένο από ανθρώπινα κορμιά. Που απόμειναν άταφα, απανθρακωμένα και σαπισμένα, να ζέχνουν άμοιρα και ανώνυμα ανάμεσα σε ικέτες τραυματίες και βρωμερούς πλιατσικολόγους με μόνη επισήμανση τον αριθμό τους. Χιλιάδες οι νεκροί γράφουν οι νεκρόφιλοι ιστορικοί φτάνοντας στα όρια της πνευματικής εκσπερμάτωσης, παραβλέποντας ωστόσο πως πριν μετατραπούν σε άμορφη σάρκα όλοι αυτοί οι ανώνυμοι, ήταν αδέλφια, πατέρες, μάνες και παιδιά που χαμογελούσαν, τσακώνονταν, ερωτεύονταν, ονειρεύονταν…ζούσαν. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αθλιότητα από την λήθη όσων χτυπήθηκαν, ούρλιαξαν κι έκλαψαν την ώρα της φρίκης του πολέμου. Την ώρα της απονομής του τίτλου στο νικητή. Κι όσο πιο ψηλό είναι το βάθρο, όσο πιο μεγάλος είναι ο αριθμός των… δομικών υλικών, τόσο πιο βαρύς κι ασήκωτος είναι ο τίτλος του μεγαλείου που ακολουθεί τον Μεγάλο, τον Κατακτητή, τον Ηγέτη, τον Ήρωα.
Αφορμή για τα παραπάνω είναι ασφαλώς η άθλια επίθεση της Χαμάς σε γυναικόπαιδα και η ακόμα πιο άθλια αντίδραση του Ισραήλ που έχασε το δίκιο του με τα «χειρουργικά» χτυπήματα σε νοσοκομεία, ισοπεδώνοντας τελικά τη Γάζα μαζί με τους αμάχους.
Αν τραβήξουμε τον μίτο της Αριάδνης ψάχνοντας την «ιστορική αλήθεια» αναμφίβολα θα λερωθούμε από το μίσος το αίμα και την λάσπη που κυλάει όλα αυτά τα χρόνια στους πάλαι ποτέ Άγιους Τόπους και σκεπάζει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την κάθε «αλήθεια». Θα συναντήσουμε απίστευτη βαρβαρότητα, διανθισμένη με ίντριγκες και δολοπλοκίες, ευχολόγια, διπλωματικές επεμβάσεις και θάνατο. Νόμος είναι το δίκιο του ισχυρού, σ’ ένα κύκλο αίματος που είναι αμφίβολο αν θα κλείσει ποτέ, τουλάχιστον στο ορατό μέλλον.
Κι επειδή η ιστορία γράφεται με αίμα ας περιμένουμε να στεγνώσουν οι σελίδες.
Το βάθρο είναι στημένο…
