Σάντα μου... χωριό μου, αγαπημένο... Γεμάτο, πονεμένες ψυχές... Ανθρώπους πού φύγανε από την πατρίδα τους, ξεριζώθηκαν, διώχθηκαν, βασανίστηκαν.. .
Ήρθαν στην Ελλάδα να ξαναχτίσουν την δική τους ιστορία...Φαρμακωμενοι, μισοί από αυτούς που ξεκίνησαν, πεινασμένοι.... Όμως με τόση δύναμη τόσο πάθος να στεριώσουν σε ένα καινούργιο χωριό να μαζέψουν τα κομμάτια τους να το κάνουν να μοιάζει με κείνο που άφησαν πίσω τους.Ολοι ενωμένοι χτίσανε τα όμορφα πετρόκτιστα σπιτάκια τους.Ειχαν την πλατεία τους,το σχολείο, την εκκλησία.Και ξεκίνησαν όλα από την αρχή...Και η ζωή συνεχίστηκε, προχώρησε..Και άνθισαν τα γράμματα οι τέχνες το θέατρο το τραγούδι η μουσική .
Έζησα τα ποιο όμορφα, παιδικά μου χρόνια, φτωχικά ίσως, όμως γεμάτα αγάπη, παραμύθια από τίς χαμένες πατρίδες, ανάμεσα σε ανθρώπους που μου έμαθαν να προσεύχομαι, να σέβομαι να βοηθάω.Μου έμαθαν,να μην ντρέπομαι να μην ξεχνώ την ιστορία,που μου δίδαξαν οι γονείς μου και οι παππούδες μου.Τι να πρωτοθυμηθω....
Τα χωράφια σπαρμένα με καλαμπόκι!!! Τα βράδια που το σπαγαμε...Το άρμεγμα τής γελαδας μας όταν γυρνούσε από την βοσκή....Το γουρουνάκι που μεγάλωνε στην πίσω αυλή και εξαφανιζόταν μαγικά το Πάσχα...Τον όμορφο κόκορα μας που μας ξυπνούσε κάθε πρωί ή την μυρωδιά τού ψημένου ψωμιού αλλειμενο με λίγο βούτυρο... Ήμουν παιδί.. Όλα για μένα ήταν μαγικά, αθώα.. Και όλα αυτά έγιναν παραμύθια...Τα χρόνια πέρασαν...Ο τόπος άλλαξε.
Οι πηγές στέρεψαν,οι χωματόδρομοι έγιναν άσφαλτος τα άλογα γίνανε αυτοκίνητα,η εκκλησία μεγάλωσε. Από τούς ανθρώπους άλλοι φύγανε για την πόλη, άλλοι για τον ουρανό... Όμως το χωριό μου,το αγαπημένο μου χωριό στην καρδιά μου, έμεινε εκείνο των παιδικών μου χρόνων....Το ιστορικό μου χωριό!! Θαυμάζω, τούς προγόνους μου παίρνω δύναμη από την θυσία τους τον πατριωτισμό τους την αγάπη τους για την πατρίδα,την θρησκεία.
Αυτο μόνο κρατώ.Ξερω ότι γίναμε και άσχημα πράγματα, όμως εγώ είμαι αισιόδοξος άνθρωπος, σάς το είπα και εστιάζω σχεδόν πάντα στά θετικά και όμορφα.Ολο το παρελθόν μου διδάσκει να χαίρομαι το παρόν,να ψάχνω πάντα το καλό στους ανθρώπους και να εμπιστεύομαι τον Θεό,παρακαλώντας τον για την πατρίδα,μου να την προστατεύει,να μην σβήσει ποτέ η λάμψη της.Να αποκτήσει πάλι την αίγλη της μακριά από κακόβουλα σχέδια, ανεξάρτητη περήφανη....
Μία πατρίδα από όπου άρχισε ο πολιτισμός, περπάτησε σε όλο τον κόσμο και δεν πρέπει,οι άνθρωποι της,να σταματήσουν να θυμούνται....Το χωριό μου είναι μικρό,με μεγάλη ιστορία και η Ελλάδα μου τι ίδιο.Το φώς της φώτιζε και θα φωτίζει αιώνια τον κόσμο.
Όλγα Κουτμηριδου -Μεταξα
