Οι λέξεις χτυπούσαν με επιμονή την πόρτα του Νου. Ο Νους τίς είχε κλειδώσει μέρες τώρα στο δωμάτιο τους. Δεν είχε όρεξη να ακούει, τα παράπονα , τίς ανησυχίες, τα αστεία τους. Σήμερα ήταν μία ιδιαίτερη μέρα....
Η πόρτα άνοιξε και οι λέξεις ξεχύθηκαν στην αυλή....Άρπαξαν τον Νου από το χέρι και........_ Έλα τι στέκεσαι έτσι λυπημένος και απόμακρος; Κοίταξε γύρω σου!! Η χαρά τού Θεού... Λουλούδια, πουλιά, χρώματα, βουνά, δέντρα...._ Σταματήστε να τρέχετε ,με κουρασατε...και δεν θέλω να μιλάτε......Οι λέξεις άφησαν τον κουρασμένο Νου κάτω από την κερασιά, δίπλα από τίς φράουλες κοντά στο πηγάδι, ακριβώς πάνω από την Καστανιά καί ευτυχισμένες χαιροντουσαν την μέρα τους, μιλώντας για την ομορφιά του κήπου, για τον ήλιο που έλαμπε τούς σκίουρους πού έτρεχαν πάνω στις καρυδιές τα πουλιά πού έτρωγαν τα λιγοστά κερασια....Ο Νους τίς κοίταζε και αναρωτιόταν.... Πόσο αθώες είναι... πόσο αισιόδοξες...Τα δάση μας καίγονται πάλι σπίτια και περιουσίες χάνονται, άνθρωποι κινδυνεύουν, βιάζονται, σκοτώνονται. Ο Νους έσκυψε το κεφάλι και έκλαιγε για τον πόνο και την κραυγή τού πλανήτη για την άσχημη πορεία των ανθρώπων του. Ενας όμορφος κήπος είναι και η Γη που κατοικούμε σαν τον δικό μου κήπο....Τον φροντίζω τον ποτίζω τον ομορφαίνω τον προστατεύω. Και αυτός με ανταμοιβη ανάλογα. Ετσι είναι . Δίνεις αγάπη; Γυρίζει σε σένα. Νοιωθεις γεμάτος, ολοκληρωμένος, χαρούμενος.... Όλα τελικά κρύβονται πίσω από την μικρή αυτή λέξη.....Μα αγαπώ αληθινά; αναρωτιόταν ο Νους. Τι σημαίνει αγαπώ; Κατά τον Καζαντζάκη η αγάπη δεν είναι μήτε συμπόνια, μήτε καλοσύνη. Στην συμπόνια είναι δύο. Αυτος που πονάει και αυτός που συμποναει. Στην καλοσύνη,είναι δύο. Αυτος που δίνει και αυτός που δέχεται. Αγαπη θα πει Χάνομαι Καλά τα λέει ο ποιητής.
Οι λέξεις έτρεξαν κοντά στον λυπημένο φίλο τους...Τον αγκάλιασαν, τον φίλησαν τον συμπονεσαν, σιώπησαν....Ήταν μία στιγμή δική του....Πήρα μία απόφαση είπε ξαφνικά ο Νους. Θα προσπαθήσω να αγαπήσω να χάνομαι να χαίρομαι την κάθε στιγμή που μου δωρίζεται, δεν θα κάνω σχέδια για το μέλλον, θα αφουκραζομαι ακόμη και την σιωπή και δεν θά σάς κλείσω ποτέ στο δωμάτιο σας .Ειστε ελεύθερες!!!! Ζητωωωω!!! φώναξαν οι λέξεις και άρχισαν πάλι νά τρέχουν στον κήπο, αφού φίλησαν τον φίλο τους. Και αυτός ανακουφισμένος ,από την απόφαση που πήρε τίς ακολούθησε.....
Όλγα Κουτμηριδου -Μεταξά
