Του ιερέως Παναγιώτου Σ. Χαλκιά
Πριν σχολιάσω, φίλοι αναγνώστες, συνέντευξη γυναικός-δημοσιογράφου με προσκεκλημένη προς συζήτηση κυρία-μητέρα, θα μου επιτρέψετε να σας γνωρίσω ένα σχετικό βίωμά μου, κατά την εξηντάχρονη και πλέον ιερατική διακονία μου.
Συγκατοικούσα, την δεκαετία του 1970, με μια οικογένεια στην περιοχή του 6ου Δημ. Σχολείου. Υπηρετούσα στον Ιερό Ναό του «Αγίου Αντωνίου».
Ένα πρωινό, που ήμουν στον Ναό, βλέπω την κυρία της ως άνω οικογένειας, αφού από μακριά με χαιρέτισε, να εισέρχεται στον Ναό. Μετά την έξοδό της με πλησίασε και μου λέει λυπημένη:
-Ήρθα πάτερ να πάω ν’ ανάψω ένα κερί και μετά να πάω να κάνω έκτρωση.
Την οδήγησα στο γραφείο μου. Συζητήσαμε και την έπεισα να μην το κάνει.
Πέρασαν χρόνια. Αγοράσαμε δικά μας σπίτια. Χαθήκαμε. Εγώ μετετέθην στον Ιερό Ναό των «Αγίων Αναργύρων».
Μετά από 17 περίπου χρόνια, στην πλατεία του Αγ. Αντωνίου, βλέπω την εν λόγω κυρία μαζί με τον σύζυγό της και στο μέσον να έχουν ένα μελαχρινό κορίτσι 1,80μ. Αφού χαιρετηθήκαμε μου λέει η κυρία:
-Κοίταξε πάτερ τι πήγα να κάνω.
Εγώ απευθύνθηκα αμέσως στον σύζυγό της κυρίας και του λέγω, χαριεντιζόμενος:
-Κύριε Αν…, το κορίτσι αυτό είναι μισό δικό σου και μισό δικό μου!!!
Και τώρα, φίλοι αναγνώστες, ο διάλογος στην τηλεόραση μεταξύ της δημοσιογράφου και της κυρίας-μητέρας. Τον παραθέτω ακριβώς:
-Με συγχωρείτε που θα σας κάνω μία ερώτηση, κάπως αδιάκριτη βέβαια. Έχετε παιδιά και πόσα αν επιτρέπεται;
-Ναι έχω ένα αγοράκι.
-Σκέπτεστε μήπως να κάνετε κι άλλα;
-Όχι, μου αρκεί αυτό, νομίζω.
-Ναι, κι εγώ νομίζω σας αρκεί το ένα. Εύχομαι να σας ζήσει και το χαίρεσθε.
Και τώρα στο θέμα μας.
Νομίζω ότι μέσα σ’ αυτόν τον διάλογο υποκρύπτεται το πιο ανατρεπτικό και αντικοινωνικό κήρυγμα. Πρέπει να υποθέσει κανείς ότι σκοπός του προγράμματος ήταν η καταπολέμηση της μητρότητας και της τεκνογονίας και η διάδοση της φυγοτεκνίας.
Εφόσον το πρόγραμμα προέβλεπε άλλο περιεχόμενο και καμιά αφορμή ή συσχέτιση υπήρχε, απορεί κανείς γιατί να υποβληθεί μία τόσο ελαφρά και αδιάκριτη ερώτηση και να προκληθεί διάλογος τελείως άσχετος και ξένος προς το θέμα; Για ποιο λόγο να συγχαρεί η συνεργάτιδα την προσκεκλημένη για το ένα και μοναδικό παιδί της και να της συστήσει να μην αποκτήσει και δεύτερο και τρίτο;
Δεν γνωρίζω, βέβαια, αν ο διάλογος έγινε σκόπιμα για επίδειξη και μετάδοση μοντέρνου φεμινιστικού πνεύματος ή εξαιτίας κουφότητος και απερισκεψίας. Αποτελούσε πάντως την καλύτερη παιδαγωγική και ψυχολογική μέθοδο για την μετάδοση της ιδέας τη φυγοτεκνίας. Τόσο η τηλεόραση, όσο και το ραδιόφωνο είναι γεμάτα από τέτοια παραδείγματα, τα οποία υπό την αθώαν δήθεν και χιουμοριστική μορφή της ψυχαγωγίας και της πικρής ειρωνείας, προσβάλλουν το ψυχικό κέντρο του ανύποπτου θεατή-ακροατή και επιφέρουν καθημερινή υπό μορφή «σλόγκαν» θανατηφόρες πληγές κατά της οικογένειας και της τεκνογονίας.
Η επίδραση παρόμοιων αρνητικών συνθημάτων, που προβάλλονται μέσα στον ιερό χώρο της οικογένειας, είναι μεγάλη και ολέθρια. Γιατί; Γιατί επιφέρουν άμεση και βαθιά ψυχολογική διάβρωση, λόγω και της ανωριμότητας και μιμητικότητα του απλοϊκού λαού, από τον οποίο γίνονται ευχαρίστως δεκτά και υποθάλπουν την εύκολη και ονειρώδη ζωή.
Όμως, δεν επιτρέπεται αφενός μεν το κράτος να νομοθετεί ευεργετικά μέτρα και να χορηγεί χρηματικά επιδόματα στα παιδιά και αφετέρου το ίδιο να κηρύσσει, διά των Μ.Μ.Ε. την αποφυγή τους. Γιατί η μάχη της τεκνογονίας είναι πρωτίστως ψυχολογική και δευτερευόντος οικονομική. Πρέπει να δοθούν αυστηρές οδηγίες ώστε, όχι μόνον ουδεμία αιχμή κατά της τεκνογονίας να μην υπάρχει, αλλά να δίδεται από όλους πάσα ηθική ενθάρρυνση στους γονείς, προς εκπλήρωση του υπερτάτου τούτου καθήκοντος έναντι του Θεού και της πατρίδας.
