Και μεγαλώσαμε όλοι... μόνο εσύ μένεις σταθερή στον χρόνο. Ήταν 74 Χρόνια γεμάτα αγάπη, προσπάθεια και αυτοθυσία. Σήμερα θα ήσουν 79. Θα έβλεπες τα εγγόνια σου να μεγαλώνουν με τις αξίες που τους έδωσες, να σέβονται, να εκτιμούν, να προσφέρουν, να αγαπούν, να μην επιβαρύνουν, να χαίρονται την ζωή, να προοδεύουν και να βρίσκονται κοντά στον Θεό. Πολλά θα είχαμε να πούμε αν σε είχα εδώ. Για την ζωή, για την πολιτική, για την κοινωνία, που ένας Θεός ξέρει που πάμε… για την αγάπη, για την δουλειά… και τόσα άλλα. Πόσο μου λείπουν οι κουβέντες μας και τα άξια χέρια σου, που σαν τα δικά σου δεν έχω γνωρίσει στην ζωή μου κι ας κοντεύω τα πενήντα.
Όσο περνάει ο καιρός και μεγαλώνουν τα παιδιά μας καταλαβαίνω πιο πολύ την έννοια του «θα γίνεις μητέρα και θα καταλάβεις». Κάθε μέρα καταλαβαίνω και πιο πολύ την δική σου αυτοθυσία και ατελείωτη αγάπη που μας πρόσφερες. Γιατί, μητέρα σαν εσένα, ας μου επιτραπεί να πω, δεν υπήρξε. Είναι θαυμάσιο αν σκεφτεί κανείς πως ακόμα κι όταν φύγει η μητέρα από την ζωή, η αγάπη που πρόσφερε στα παιδιά της δεν παύει να τα περιβάλλει. Το παράδειγμα της δεν παύει να τα οδηγεί. Και η ανοιχτή πληγή της απώλειας, δεν θα κλείσει ποτέ και πάντα θα θυμίζει πως πέρασε από την ζωή και αυτόν τον ταλαίπωρο πλανήτη, ένας άνθρωπος που άξιζε να είναι κοντά μας για πολλά χρόνια ακόμα, έτσι ώστε να απολαύσει τους κόπους της ζωής της και να ξεκουραστεί βλέποντας την οικογένεια της να προοδεύει ευτυχισμένη.
Έφυγες νωρίς. Είσαι δίπλα μου κάθε μέρα.
Σ ‘αγαπώ και μου λείπει η αγκαλιά σου μαμά.
Η κόρη σου
Δέσποινα
