Μία μικρή άσπρη πεταλούδα ρουφούσε λαίμαργα, τούς γλυκούς χυμούς τού Κόκκινου, λουλουδιού στον κήπο μου.
Σε λίγο, πέταξε κοντά της μία ακόμη....
Άρχισε ένας υπέροχος χορός πάνω στην καρδιά τού λουλουδιού και τα φτερά γέμισαν κίτρινη γύρη.
Δυο πεταλούδες μοιράζονταν,τα δώρα τού λουλουδιού,με χάρη και δοτικότητα.
Ο μοναχικός σκίουρος με ξύπνησε ένα πρωί, τρέχοντας πάνω στα κεραμίδια τής βεράντας.
Με ένα πήδημα βρέθηκε,στην μεγάλη καρυδιά, έκλεψε ένα καρύδι και πρωτού το καταλάβω γύρισε από τον ίδιο δρόμο,στην ψηλή βελανιδιά όπου ήταν η φωλιά του.
Οι μέλισσες βουιζαν, γύρω μου και παίρνανε το δικό τους δώρο, από τα κίτρινα χρυσάνθεμα μου.Ζεστος Οκτώβρης.... Μυστήριο!!
Οι εποχές άλλαξαν ,οι άνθρωποι,το ίδιο... Πολύς ο πόνος γύρω μου..
Όμως η ομορφιά τής φύσης,σε αναγκάζει να σκεφτείς ψύχραιμα.Ολα στην ζωή είναι ρευστά.Τιποτε δεν κρατά για πάντα.Και όμως,στον μικρό μου κήπο, πού είναι μία μικρογραφία τού πλανήτη,ο χρόνος επαναλαμβάνεται.Το μυστήριο είναι ότι βιάζεται λες και κάτι πρέπει να τελειώσει για να γεννηθεί κάτι καινούργιο.
Η καστανιά αφού μου χάρισε τούς καρπού της έριξε τα φύλλα της και έμεινε γυμνή.Οπως η ψυχή μου μπρος στο Μυστήριο τής αγάπης Του.
Αχορταγα το μάτι αγκαλιάζει το φθινοπωρινό τοπίο και τα μάτια δακρύζουν,σαν σκέφτομαι, πόσο μικρή και ασήμαντη είμαι μπρος Του.
Για να μην πω και αχάριστη για τα δώρα Του,όταν μπορεί αυτή την στιγμή άνθρωποι να πεθαίνουν,να πεινανε,να διψάνε,να πονούν και ίσως να μην έχουν κάποιον δίπλα τους, νά τούς παρηγορήσει.Ξεχασα να παρηγορω.Μυστηριο!
Άλλαξα και εγώ, όπως και η φύση.Ολα τρέχουν... Φυτά, ζώα, θάλασσες, μέρες, νύχτες... Καρδιές.... συναισθήματα.... Κρυμμένες λέξεις, σκέψεις, ψέματα... Κάτι κακό έρχεται, μέσα και έξω από τίς ψυχές μας.... Όλοι τρέχουν για να κερδίσουν ένα μετάλλιο, ίσως ένα χρηματικό ποσό, ή ένα έπαθλο....
Όλα στον βωμό τής καταξίωσης, όλα για να είμαστε αρεστοί στους άλλους.Και τρέχουμε πίσω από χίμαιρες για να πετύχουμε τι;
Για να αποδείξουμε σε ποιόν; Καί; Αυτό είναι ευτυχία;Είναι χαρά; Αλήθεια είναι μυστήριο αυτην η χρονική περίοδος που τυχαίνει να με παρασέρνει σε έναν μαραθώνιο,που αρνούμαι να τρέξω.Δεν θέλω τίποτα!! Θέλω να σταματήσει το τρέξιμο.
Ειναι παγίδα.Θελω να σκεφτώ προτού φάω αυτό που μου σερβίρουν τόσο διπλωματικά,με μικρά γράμματα.Εχω απορίες και ερωτήσεις και πολλά γιατί θα πρέπει να υποκύπτω σε κάθε τι που λένε ότι πρέπει να κάνω για το καλό μου.
Θελω έναν καθαρό αέρα, πεντακάθαρο νερό, υγιεινή τροφή, ειλικρινά αισθήματα, αληθινές καρδιές.Ετσι κοιτώντας τον εαυτό μου μέσα στο μεγάλο μυστήριο της ζωής, επιλέγω να σταματήσω να τρέχω,για να προλαβαίνω να ακούω τίς καρδιές των ανθρώπων γύρω μου.Να προλάβω να παρηγορήσω πρώτα εμένα, και μετά όποιον ζητά την βοήθεια μου.
Όλγα Κουτμηριδου -Μεταξα
