Λέγανε μια φορά πως τα παραμύθια
θα ζητούσαν αποζημίωση από τους ανθρώπους.
Δίχως το μια φορά κι` έναν καιρό
δίχως την κοκκινοσκουφίτσα, πόσο θα φτώχαινε
ο κόσμος;
Θα έβγαινε τότε ο Πινόκιο να διδάξει
πόσους καημούς, πόσες πίκρες, πόσες
απογοητεύσεις
θα εξαφάνιζε η ξύλινη μύτη του
και πόσες στεναχώριες
θα απομάκρυνε από τους ανθρώπους.
Ευτυχώς που υπάρχουν οι βασιλοπούλες
που ξεμαρμαρώθηκαν.
Το Βασιλόπουλο που ξαναζωντανεύει τις λέξεις
και τις επιστρέφει στην αυλή τους
εκεί που παίζανε κυνηγητό
μακριά από τον
Διπλοτοκισμό, τα Χρεολύσια, τα Τραπεζογραμμάτια.
Έπειτα σκεφτόμουν τα πουλιά κι` αναρωτιόμουν
πως γίνεται και
κυκλοφορούν δίχως τροχονόμους,
και πετούν δίχως μηνιαίο μισθό;
Σαν ιερέας εσπερινών τα σκέφτομαι
στα επιμορφωτικά σεμινάρια της ‘ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ’.
Αυτά σκεφτόμουν όταν επιτέλους κατάλαβα
πόσο πολύ χρειαζόμαστε οι άνθρωποι
το ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ,
τότε που
ΖΗΣΑΝΕ ΑΥΤΟΙ ΚΑΛΑ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ.
Γιάννης Ναζλίδης
16 Νοεμβρίου 2024
