Ο δρόμος κόπηκε....
Η γέφυρα που ενωνε τούς δύο κόσμους έπεσε στο κενό....
Οι ψυχές πέταξαν σε ουράνια φωλιά..
Εκεί πού η φωτιά δεν καίει, εκεί που μόνο μια αγκαλιά μπορεί να παρηγορήσει και να γιανει τον πόνο τους.
Αυτοί που πίσω έμειναν μοιάζουν νεκροί με ένα βλέμμα προσμονής.
Ισως τα παιδιά τούς ταξιδεύουν σε χώρες μακρινές καί ξάφνου η πόρτα ανοίξει και το μαύρο ρούχο γίνει γιορτινό...
Πόση δύναμη χρειάζεται για να ζήσεις και να ελπίζεις ότι θα έρθει η ώρα που θα ξαναγίνουν οικογένεια.
Δυο χρόνια πέρασαν....
Οι πληγές δεν έκλεισαν οι αναμνήσεις είναι ποιο έντονες η δικαίωση δεν ήρθε.... ακόμη......
Όμως ο θεός δεν ξεχνα,ο θεός βλέπει τα πάντα ο θεός παρηγορεί, προστατεύει, αγαπά.
Ας είναι αναπαυμενες οι ψυχές αυτών που είχαν τέτοιο τέλος.
Ευχομαι σαν μάνα και εγώ καλό κουράγιο σε όλους όσους έχασαν δικούς τους ανθρώπους στα Τέμπη.
Όλγα Κουτμηριδου -Μεταξα
