† ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ
ἐλέῳ Θεοῦ Ἐπίσκοπος
καί Μητροπολίτης
τῆς Ἱερᾶς καί Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης καί Καμπανίας
πρός τόν ἱερόν κλῆρον καί τόν
εὐσεβῆ λαόν
τῆς καθ᾽ ἡμᾶς θεοσώστου Ἐπαρχίας
Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,
«Καθαρθῶμεν τάς αἰσθήσεις καί ὀψόμεθα τῷ ἀπροσίτῳ φωτί τῆς Ἀναστάσεως».
Αὐτή τήν προτροπή θά μᾶς ἀπευθύνει σέ λίγο ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία διά τοῦ ἱεροῦ ὑμνογράφου, τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, προκειμένου νά μήν παραμείνουμε ἀμέτοχοι θεατές τοῦ μεγάλου θαύματος τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας, προκειμένου νά μήν θεωρήσουμε ὅτι τό φῶς τῆς Ἀναστάσεως ἐξαντλεῖται στό φῶς τῶν λαμπάδων πού κρατοῦμε ἀναμμένες ἤ ἐνδεχομένως στό φῶς τῶν πυροτεχνημάτων πού θά φωτίσουν τόν οὐρανό, ἀλλά νά δοῦμε τό ἀπρόσιτο φῶς τῆς Ἀναστάσεως.
Ποιό εἶναι ὅμως τό ἀπρόσιτο φῶς τῆς Ἀναστάσεως; Εἶναι αὐτό πού ἐκπηγάζει ἀπό τόν ἴδιο τόν Ἀναστάντα Κύριό μας, ὁ ὁποῖος εἶναι «Φῶς ἐκ Φωτός». Εἶναι τό «Φῶς τοῦ κόσμου». Εἶναι τό Φῶς τό ὁποῖο «φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τόν κόσμον».
Τό ἀπρόσιτο φῶς τῆς Ἀναστάσεως εἶναι τό φῶς πού ἐξεπήγασε ἀπό τόν τάφο τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου καί περιέβαλε καί τόν ἴδιο, ἀλλά δέν τό εἶδαν οἱ φύλακες τοῦ τάφου, γιατί ἐκάθευδαν, ἀλλά καί γιατί δέν μποροῦσαν νά τό δοῦν, ἐπειδή δέν διέθεταν τήν προϋπόθεση τήν ὁποία ζητᾶ ἀπό ὅποιον θέλει νά τό δεῖ ὁ ἱερός ὑμνογράφος.
Καί ἡ προϋπόθεση πού ἀπαιτεῖται γιά νά τό φῶς τῆς Ἀναστάσεως εἶναι νά καθαρίσουμε τίς αἰσθήσεις μας, νά καθαρίσουμε τήν ψυχή μας ἀπό τήν ἁμαρτία καί τήν κακία, ἀπό τούς λογισμούς τῆς ἀμφιβολίας, ἀπό τίς βιοτικές μέριμνες, ἀπό ὅ,τι συσκοτίζει τόν νοῦ καί τήν ψυχή μας καί μᾶς κρατᾶ μακριά ἀπό τόν Θεό.
«Καθαρθῶμεν τάς αἰσθήσεις καί ὀψόμεθα τῷ ἀπροσίτῳ φωτί τῆς Ἀναστάσεως».
Ἄς ἀκούσουμε τήν προτροπή τοῦ ἱεροῦ ὑμνογράφου, τήν προτροπή τῆς Ἐκκλησίας μας, τήν ὁποία μᾶς ἀπηύθυνε ἀπό τήν ἀρχή τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἐπιθυμώντας νά μᾶς προετοιμάσει γιά τή λαμπροφόρο ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως.
Ἄς ἀκούσουμε τήν προτροπή τοῦ ἱεροῦ ὑμνογράφου. Καί ἀκόμη καί ἐάν δέν φροντίσαμε νά καθάρουμε ἤδη τίς αἰσθήσεις μας μέ τόν πνευματικό μας ἀγώνα καί μέ τή μετοχή μας στό μυστήριο τῆς ἱερᾶς ἐξομολογήσεως, ἄς ἐκμεταλλευθοῦμε αὐτή τήν εὐκαιρία. Ὁ Ἀναστάς Κύριος δέχεται «τόν ἔσχατον καθάπερ καί τόν πρῶτον», ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὅπως δέχθηκε καί τόν εὐγνώμονα ληστή ἐπί τοῦ Σταυροῦ καί τόν κατέστησε πρῶτο οἰκήτορα τοῦ παραδείσου καί θεωρό τοῦ ἀπροσίτου φωτός τῆς δόξης του, ἀφοῦ ὅμως μετανόησε, ἔστω καί τήν τελευταία στιγμή, καί ζήτησε συγχώρηση.
Ἄς καθάρουμε, λοιπόν, καί ἐμεῖς τίς αἰσθήσεις μας, μετανοώντας γιά τίς παραλείψεις μας, καί ἄς ζητήσουμε ἀπό τόν Χριστό νά μᾶς ἀξιώσει τοῦ ἀπροσίτου φωτός τῆς Ἀναστάσεώς του, γιά νά τό αἰσθανθοῦμε νά καταυγάζει τήν ψυχή μας καί νά τήν πληροῖ μέ τή χαρά πού μόνο ὁ Ἀναστάς Κύριος μπορεῖ νά μᾶς προσφέρει.
Καί ἄς τόν παρακαλέσουμε νά φωτίσει μέ τό φῶς αὐτό ὅλο τόν κόσμο καί ἰδιαιτέρως ὅσους κατευθύνουν τήν πορεία του, γιά νά τόν κατευθύνουν μακριά ἀπό τά ἔργα τοῦ σκότους, γιά νά τόν κατευθύνουν πρός τό ἀγαθό, ὥστε νά ἐπικρατήσει ἡ εἰρήνη καί νά ζοῦμε τή χαρά τῆς Ἀναστάσεως.
Διάπυρος
πρός τόν Ἀναστάντα
Κύριον εὐχέτης
Ὁ Μητροπολίτης
† Ὁ Βεροίας, Ναούσης καὶ Καμπανίας Παντελεήμων
