Του Ιερέως Παναγιώτου Σ. Χαλκιά
Η εξωστρέφεια, φίλοι αναγνώστες, είναι σήμερα ο μεγάλος πειρασμός του ανθρώπου. Το γνώρισμα της εποχής μας. Όλα τα πράγματα σπρώχνουν το νου μας προς τα έξω στη διάσπαση, και όχι στην περισυλλογή. Και αυτό είναι κάτι που μας αρέσει κι αυτό το επιδιώκουμε. Με μεγάλη ευκολία κάνουμε ταξίδια, επισκέψεις, κριτική των άλλων. Μας ευχαριστεί το έξω, ο περισπασμός, ο θόρυβος. Για μερικούς είναι αποκρουστική ή έστω περιοδική μόνωση, η αυτοβύθιση. Έτσι, ένας τόσο κοντινός χώρος του εαυτού μας, μένει απρόσιτος για μας και απροσπέλαστος.
Ο άνθρωπος της εποχής μας με το μικροσκόπιο ερεύνησε το μικρόκοσμο, με το βαθυσκάφος τους βυθούς, με τα γεωτρύπανα τρύπησε το φλοιό της γης, με τα διαστημόπλοια, με λεπτομερή έρευνα, εξερεύνησε το διάστημα.
Κι όμως αγνοεί τον εαυτό του. Ο κόσμος των φαινομένων ετράβηξε όλη του την προσοχή, με τα φώτα του, την κίνησή του, την πεζότητά του. Ένας κόσμος ρηχός, φτωχικός, αντιπνευματικός, που η ατμόσφαιρα του μυρίζει φθορά. Γιατί κάθε τι που ξεχωρίζεται και διαφοροποιείται, από το πνεύμα που είναι ζωή, είναι καταδικασμένο να πεθάνει.
Αυτή η προς τα έξω στροφή του ανθρώπου του χάρισε πρακτικές ίσως εμπειρίες, τον έφερε σε επαφή με θέματα που διεγείρουν την περιέργεια, του εγνώρισε το μάταιο θόρυβο του κόσμου. Όμως, του στέρησε την ανεπανάληπτη γοητεία της σιωπής και τα θαυμαστά ευρήματα της μόνωσης, αφού είναι αλήθεια, ότι μέσα στο δωμάτιο σου ευρίσκεις εκείνο, που συχνά έξω απ΄ αυτό, χάνεις. Ποτέ ο άνθρωπος που στρέφει με πολυπραγμοσύνη το βλέμμα του στον κόσμο και στις επιθυμίες του, δεν μπορεί να κάνει σοβαρές προόδους. Ένας παλαιός σοφός έλεγε πως είναι προτιμότερο να ζει κανείς σε απομόνωση και να φροντίζει για το εσωτερικό του, παρά να κάνει θαύματα και να παραμελεί τον εαυτό του. Και όχι αυτό από ατομιστική διάθεση, αλλά από συναίσθηση της αναγκαιότητας μιας συνειδητής επαφής με τα κρυφά της καρδιάς μας, που οδηγεί στην επισήμανση ατελειών και ελαττωμάτων και προδικάζει τη διόρθωσή τους.
Και ο άνθρωπος της εποχής παρασύρεται πολλές φορές από τη λάμψη των φώτων, της κοσμικότητας. Πάρα ταύτα το εσωτερικό ανικανοποίητο τον συνθλίβει. Αγνοώντας τον αληθινό του εαυτό του νιώθει ένα αίσθημα αβεβαιότητας, καθώς συνειδητοποιεί πότε-πότε πόσο απειθάρχητος είναι και ταράσσεται όταν απορροφάται από τα εξωτερικά πράγματα. Όλα αυτά τον καλούν να ξεπεράσει τον εαυτό του και να αναπαυθεί στην απόλαυση του θεού.
Αλλά ο δρόμος της θέσεως περνά από τον αυτοέλεγχο και την αυτοκριτική. Εκεί γίνεται μια λεπτή διεργασία, που του χαρίζει τις αληθινές διαστάσεις της ύπαρξης του σαν ξεκίνημα μιας νέας γόνιμης πορείας επιστροφής στην αμετακίνητη βάση της πνευματικότητας που είναι η AYTΟΓΝΩΣΙΑ. Καθώς ανακαλύπτονται μια -μια οι πτυχές του είναι, ο άνθρωπος αρχίζει πλέον να υψώνεται στις σφαίρες ενός ιδεατού κόσμου, που βρίσκεται πίσω και πέρα από τη ζωή. Αρκεί, φίλοι αναγνώστες, η έρευνα του έσω ανθρώπου να γίνει με το πρίσμα όχι του ορθού, αλλά του θείου λόγου, αφού κάθε άλλος φακός είναι παραμορφωτικός και δεν προσφέρει την πραγματική όψη του ειδώλου του.
