Του ιερέως: Παναγιώτου Σ. Χαλκιά
Αυτή την ερώτηση – επίπληξη, φίλοι αναγνώστες, απηύθυνε ο Κύριος στον Πέτρο, όταν αυτός κινδύνεψε να πνιγεί στη Τιβεριάδα, περπατώντας πάνω στη θάλασσα. Είχε λάβει την άδεια από τον Χριστό να πάει κοντά του, αλλά η θαλασσοταραχή που δημιουργήθηκε από άνεμο, έγινε η αιτία να φοβηθεί ο Πέτρος, με αποτέλεσμα να αρχίσει να βυθίζεται. Στην απελπιστική κραυγή του: «Κύριε, σώσον με» (Ματθ. 14,30), αμέσως ο Ιησούς άπλωσε το χέρι του και τον έσωσε.
Μήπως, όμως, ο τίτλος του άρθρου μας απευθύνεται και στον καθένα μας; Μοιάζουμε άραγε για κάποιες στιγμές με τον Πέτρο; Είναι η πίστη μας ολοκληρωμένη, σταθερή ή μήπως έχει στοιχεία ολιγοπιστίας; Αποδεχόμαστε, χωρίς δισταγμό το περιεχόμενο του Συμβόλου της πίστεως μας; Επισημαίνουμε ενδεικτικά τις παρακάτω προτάσεις Του, το περιεχόμενο των οποίων απευθύνεται σε μια άνευ όρων και ορίων πίστη:
α) «… Κατελθόντα εκ των ουρανών και σαρκοθέντα εκ πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου και ενανθρωπήσαντα» ( Άρθρο: 3).
β )«…και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς…» (Άρθρο: 7).
γ) «…Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών…» (‘Άρθρο: 11).
δ) «…και ζωήν του μέλλοντος αιώνος» (Άρθρο: 12).
Μερικοί έχουν την ψευδαίσθηση ότι επιτελούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα με τη συμμετοχή τους στη θεία λειτουργία και στα μυστήρια. Η ουσία, όμως, της θρησκευτικότητας είναι η εναρμόνιση πίστης και ζωής. Όταν η θεματική παράδοσή μας στα λόγια του Χριστού γίνεται διαρκές βίωμα - ζωή, τότε η πίστη μας αρχίζει να μεταφράζεται στη γλώσσα της πραγματικότητας. Ο πιστός, χωρίς αντίρρηση παραδέχεται τις αποκαλυπτικές διαβεβαιώσεις του Χριστού:
α) «Εγώ ειμί το φως του κόσμου» (Ιω. 8,12)
β) «Εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή» (Ιω. 11,25)
γ) «Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιω. 14,6)
δ) «Εγώ και ο Πατήρ εν εσμέν» (Ιω. 10,30)
Η γνήσια και ζωντανή πίστη είναι ένα άθλημα, ένα κατόρθωμα με στοιχεία ηρωικής αυταπάρνησης. Τέτοια παραδείγματα αναφέρονται στην Καινή Διαθήκη (π.χ Ιάειρος, Χαναναία, εκατόνταρχος, ο εκ γενετής τυφλός κ.ά)
Η Εκκλησία προβάλλει ως παράδειγμα προς μίμηση, το πλήθος των αγίων και των μαρτύρων, των νεομαρτύρων, των οσίων. Αλλά και ο Απόστολος Πέτρος, παρά την προσωρινή τριπλή άρνηση του Χριστού (Ματθ.26,34: «…αμήν λέγω σοι ότι εν ταύτη τη νυκτή πριν αλέκτορα φωνή σου τρις απαρνήση με…» 26,70: «…Ο δε ηρνήσατο έμπροσθεν αυτών λέγων∙ ουκ οίδα τι λέγεις…» 26,74: «… τότε ήρξατο καταθεματίζειν και ομνύειν ότι ούκ είδα τον άνθρωπον…»), αναδείχθηκε κορυφαίος απόστολος. Εμιμήθη το δάσκαλό του, φθάνοντας και μέχρι το μαρτυρικό θάνατο. Εφάρμοσε πλήρως τη δική του προτροπή προς όλους τους πιστούς:
«Χριστός έπαθεν υπερ ημών, υμίν υπολιμπάνων υπογραμμόν ίνα επακολουθήσετε τοις ίχνεσιν αυτού». (Α΄.Πε.2,21)
Αλλά και ο Απόστολος Θωμάς, παρά την αρχική δυσπιστία του, τελικά έδειξε πραγματική πίστη, αναφωνώντας χαρακτηριστικά, μετά την ψηλάφιση του αναστάντος Χριστού: «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου» (Ιω. 20,28)
Το μήνυμα εστάλη προς όλους μας, φίλοι αναγνώστες, και καλούμεθα να αλλάξουμε τον τίτλο του άρθρου μας. Όχι ολιγοπιστία, ούτε δυσπιστία, αλλά «πίστις δι’ αγάπης, ενεργούμενη» (Γαλ. 5,6). Οι δοκιμασίες της ζωής ας χαλυβδώνουν την πίστη μας και αν υπάρξουν στιγμές αδυναμίας, ας ζητήσουμε της άνωθεν βοήθεια: «πρόσθες ημίν πίστιν». (Λουκ. 17,5). Οι χριστιανοί του 21ου αιώνα, οφείλουμε να δείξουμε ότι έχουμε τέτοια πίστη και να το αποδείξουμε έμπρακτα.
