Γράφει η Μαρία Καραγιαννίδου
Υπεύθυνη Επικοινωνίας & ΜΜΕ
Ν.Ε. ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής
Σχεδόν δύο χρόνια μετά, η κυβέρνηση προσπαθεί να κλείσει το κεφάλαιο των Τεμπών με επικοινωνιακά τεχνάσματα. Οι 57 νεκροί παραμένουν χωρίς δικαίωση, ενώ οι υπεύθυνοι αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Πρώτα μας είπαν ότι ήξεραν. Μετά, ότι δεν ήξεραν. Τώρα, ότι τους παραπλάνησαν. Λες και οι αποφάσεις στην Ελλάδα παίρνονται από μόνες τους.
Από την πρώτη στιγμή, η συγκάλυψη ήταν προτεραιότητα. Ο πρωθυπουργός, που για μήνες απέφευγε να μιλήσει, αναγκάστηκε να δώσει συνέντευξη μόνο όταν η οργή ξεχείλισε στους δρόμους. Όχι γιατί το χρωστούσε στα θύματα, αλλά γιατί δεν μπορούσε άλλο να κρυφτεί.
Στην αρχή, έφταιγε ο σταθμάρχης. Μετά, κάποιοι ανώνυμοι. Πάντα φταίει κάποιος άλλος, ποτέ αυτοί που κυβερνούν. Η οργή μας δεν φουντώνει μόνο από την αδικία, αλλά γιατί μας θεωρούν αμνήμονες.
Έτσι διαχειρίζονται τα πάντα. Από τα Τέμπη μέχρι τις υποκλοπές, από την ακρίβεια μέχρι την ατιμωρησία. Κερδίζουν χρόνο, πετούν τις ευθύνες αλλού, περιμένουν να ξεχάσουμε.
Όμως οι 57 δεν ήταν αριθμοί. Ήταν άνθρωποι. Και η ευθύνη δεν είναι κάτι που διαχειρίζεσαι. Είναι κάτι που αναλαμβάνεις.
Το ερώτημα είναι αμείλικτο. Θα επιτρέψουμε να ξεχαστεί αυτή η υπόθεση;
Γιατί αν η Ιστορία μάς διδάσκει κάτι, είναι ότι όσοι ξεχνούν, ζουν ξανά τις ίδιες τραγωδίες. Και τότε, δεν θα φταίει «η κακιά ώρα». Θα φταίμε όλοι.
