Χαρμολύπη για την θυσία των ηρωίδων Ναουσαίων στο βάραθρο των Στουμπάνων. Η μάνα κρατά σφιχτά τα παιδιά της στον κόρφο της, κοιτάζοντας κατάματα την αχνισμένη Αράπιτσα που θα καλύψει σε λίγο τα γήινα κορμιά της φαμίλιας, που προτιμά στέφανο νίκης υπερουράνιο, από την ατίμωση. Μανάδες Ναουσαίες, ηρωικές γυναίκες, δέκα τρεις στον αριθμό. Σιμά τους ο φακός μας σμίγει τον Κώστα με την κόρη του. Πίσω τους το δένδρο που πρασινίζει, σημαίνοντας εαρινή εύηχη συμφωνία.
Η άνοιξη, το πέλαγος, ο επιτάφιος
το πρώτο χελιδόνι, η πρώτη ανάσταση
Εκεί στα αφρισμένα νερά της Αράπιτσας η ζωή συνεχίζεται. Στα πρόσωπα της Νεφέλης, στα πρόσωπα των κοριτσιών, στα πρόσωπα τόσων και τόσων αγέννητων νεκρών που οι ψυχές τους φτερουγίζουν, υμνολογώντας το γλυκύ έαρ της Παναγίας Μητέρας.
