Ιερατική Σύναξη της Μεγάλης Τεσσαρακοστής - Εκτενής αναφορά στον μακαριστό Καθηγούμενο της Παναγίας Δοβρά

Το πρωί της Πέμπτης, 6 Μαρτίου, στο Παύλειο Πολιτιστικό Κέντρο στη Βέροια πραγματοποιήθηκε η μηνιαία Ιερατική Σύναξη της Ιεράς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας.

Στην αρχή της συνάξεως ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεώς μας Αρχιμ. Αθηναγόρας  Μπίρδας ενημέρωσε τους Ιερείς για θέματα υπηρεσιακής φύσεως και έδωσε οδηγίες για διοικητικά και οργανωτικά θέματα.

Ακολούθως ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων, ευχήθηκε πατρικώς για την έναρξη της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής και με θλίψη αναφέρθηκε στην πρόσφατη εκδημία του μακαριστού Κτίτορος και Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Παναγίας Δοβρά Βεροίας Αρχιμ. Παντελεήμονος Κορφιωτάκη, αναφέροντας μεταξύ πολλών άλλων: Ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ μᾶς ἀξίωσε καί φέτος νά εἰσέλθουμε στήν Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή ἀλλά καί μᾶς συνεκέντρωσε σήμερα στή μη­νιαία ἱερατική Σύναξη τῆς Ἱερᾶς μας Μητροπόλεως. Τίς τελευταῖες ἡμέρες ἡ τοπική μας Ἐκκλησία προέπεμψε στήν αἰω­νιότητα δύο ἀδελφούς μας, ἕναν πολιό πρεσβύτερο,  τόν μακα­ριστό π. Θωμᾶ, ὁ ὁποῖος πρό τῆς συνταξιοδοτήσεώς του εἶχε διακο­νήσει ἐπί πολλά ἔτη στήν Ἀρχιε­ρατική Περιφέρεια Ἀλεξανδρείας καί ἄφησε ἀνάμνηση ἀγαθοῦ καί συνετοῦ λευΐτου, καί τόν πολυφί­λητο σέ ὅλους μας Καθηγούμενο καί κτίτορα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τῆς Παναγίας Δοβρᾶ, μακαριστό π. Παντελεήμονα, ὁ ὁποῖος διακό­νη­σε μέ αὐταπάρνηση καί πιστότητα,  σιωπηλά καί ἀθόρυβα ἀλλά πά­ντοτε ἀποτελεσματικά ἐπί τριάντα καί πλέον ἔτη στή Μητρόπολή μας. Τά περισσότερα ἀπό αὐτά διακό­νησε ὡς Καθηγούμενος τῆς Μονῆς, τήν ὁποία μέ πολλές προσπάθειες καί κόπους ἀνακαίνισε καί ἀνα­διορ­γάνωσε ὄχι μόνο κτιριακά ἀλλά καί πνευματικά, δαπανώντας γιά τόν σκοπό αὐτό τήν πατρική του περιουσία καί ἀναλώνοντας τόν ἑαυτό του στό σπουδαῖο αὐτό ἔργο καί παράλληλα στή διακονία πολλῶν ἀδελφῶν μας τούς ὁποί­ους ἀνέπαυε καί καθοδηγοῦσε στό μυστήριο τῆς ἱερᾶς ἐξομολογή­σεως. Καί οἱ δύο ἀδελφοί μας δέν ἔκρυ­ψαν τό τάλαντο τῆς ἱερωσύνης καί τά ἄλλα τάλαντα πού τούς ἐμπι­στεύθηκε ὁ Θεός. Τά πολλαπλασία­σαν κατά τήν ἐντολή τοῦ Κυρίου, ὥστε ἐλπίζουμε καί εὐχόμεθα ὅτι ὁ δικαιοκρίτης Θεός θά τούς ἀνταπο­δ­ώσει τούς κόπους τους διά τῶν ἀγαθῶν, ἅ ἡτοίμασε τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν. Ἄς εἶναι αἰωνία ἡ μνήμη τους καί ἄς ἀποτελοῦν γιά ὅλους μας ἀνε­ξαιρέτως πρότυπο καί ὑπόδειγμα ἱερατικῆς διακονίας. Καί αὐτό ἔχει ἰδιαίτερη σημασία, διότι ἡ Ἐκκλησία, ὅπως πολλές φο­ρές λέμε, δέν εἶναι μόνο ὁ Ἐπίσκο­πος, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἤ ὁ Πατριάρ­χης. Εἶναι ὁ κάθε κληρικός. Εἶναι ἀκόμη καί ὁ κάθε πιστός. Διότι ὅλοι εἴμαστε μέλη τοῦ ἰδίου σώματος, τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας, καί ἔχουμε χρέος καί καθῆκον νά μένουμε ἑδραῖοι καί ἀμετακίνητοι στήν πίστη πού μᾶς διδάσκει ἡ Ἐκκλη­σία μέ τή ζωή καί τόν λόγο μας ἀλλά καί νά τήν ὑπερασπιζόμεθα μέ ὅλη τή δύναμή μας, ὅπως ἀκρι­βῶς ἔκαναν καί οἱ ἅγιοι καί θεο­φόροι Πατέρες τῆς Α´ Οἰκουμενι­κῆς Συνόδου.

Oἱ ἀγῶνες τῶν ἁγίων καί θεο­φόρων Πατέρων τῆς Α´ Οἰκουμενι­κῆς Συνόδου στήριξαν τήν ὀρθόδοξη πίστη. Καί φέτος, καθώς τιμοῦμε τήν ἐπέτειο τῶν 1700 χρόνων ἀπό τήν Α´ Οἰκουμενική Σύνοδο, μνη­μο­νεύουμε καί τούς ἀγῶνες τους, οἱ ὁποῖοι μᾶς ὑπενθυμίζουν τό χρέος πού ἔχουμε νά μένουμε ἑδραῖοι καί ἀμετακίνητοι στήν ὀρθή πίστη, γιά τήν ὁποία ἀγω­νίσθηκαν καί ὑπέμειναν τόσες ἐξορίες καί ταλαιπωρίες. Μᾶς ὑπενθυμίζουν τό χρέος πού ἔχουμε νά διακονοῦμε μέ ὑπακοή στήν Ἐκκλησία καί ταπείνωση, γιατί ἐάν κάτι ἔκανε τόν Ἄρειο, ὁ ὁποῖος ἦταν ἕναν χαρισματοῦχος καί ἱκανός πρεσβύτερος τῆς Ἐκκλη­σίας, αἱρετικό, αὐτό ἦταν ὁ ἐγωι­σμός καί ἡ ἐμπιστοσύνη του στόν ἑαυτό του, πού τελικά, μετά ἀπό τρεῖς μῆνες συζητήσεις, κατά τή διάρκεια τῆς Συνόδου, ἀλλά καί μετά ἀπό τόσα θαύματα δέν τόν ἄφησε νά ζητήσει ἀναγνωρίσει τό λάθος του, νά ζητήσει εἰλικρινῆ συγγνώμη καί νά ἐπιστρέψει στήν ὀρθόδοξη πίστη».