του ιερέως Παναγιώτου Σ. Χαλκιά
Πριν από 7-8 χρόνια, φίλοι αναγνώστες, είχα ασχοληθεί με το ως άνω θέμα. Επειδή, όμως, και πάλι καθημερινά παρακολουθούμε τηλεοπτικές συζητήσεις, αναμετρήσεις, αμφισβητήσεις, αντιπαραθέσεις, αλληλοεπιθέσεις, υποσχέσεις, δημηγορίες, φλυαρίες, αλληλοκατηγορίες, αναστατώσεις, μεταπτώσεις, ποσοστώσεις, καταπτώσεις, επιχωματώσεις, διαβεβαιώσεις, θα μου επιτρέψετε να επανέλθω.
Προσέτι δε: Απειλές, προσβολές και προβολές με διαβολές. (Προβολές προσώπων και προσβολές αντιπάλων, με συνταγές δόλω και κατασκευές ειδώλων). Και μέσα απ’ όλα αυτά να επαληθεύεται, για ακόμη μια φορά η άποψη του Πωλ Βαλερύ (Γάλλος συγγραφέας και ποιητής: 1871-1945):
«Πολιτική είναι η τέχνη να εμποδίζεις τους ανθρώπους να ασχολούνται με ό,τι τους αφορά πραγματικά». Βγάζουμε, όμως, και αρκετά παράλληλα συμπεράσματα. Πολιτική είναι η τέχνη σχέσεων και τεχνική υποσχέσεων. Είναι η τέχνη να υπόσχεσαι την ελπίδα και να κάνεις τους άλλους να ελπίζουν σε μια υπόσχεση. Ενώ, λοιπόν, θα έπρεπε να είναι σχέση για το κατορθωτό, μετατρέπεται σε υπόσχεση για το ακατόρθωτο. Ως βαθύτερη έννοια, πολιτική είναι ένας ρηχός χώρος, όπου λέγονται πράγματα που δεν γίνονται και γίνονται πράγματα που δεν λέγονται. Ενδεχομένως να συνομολογούνται από τους αντιπάλους, αλλά να μην ομολογούνται.
Δεν ξέρω, πόσα θα έπρεπε να καταλάβει ένας θεατής μετρίου επιπέδου από όλο αυτό τον καθημερινό κανιβαλισμό. Εγώ, ακόμη, έχω καταλάβει πως πολιτική είναι να αποδείξεις όχι πόσο σπουδαίος είσαι εσύ ως πολιτικός, αλλά πόσο σπουδαίοι αναδεικνύονται όσοι θα ψηφίσουν εσένα. (χειρότερη μορφή εκμαυλισμού δεν υπάρχει).
Το άλλο όνομα της πολιτικής είναι «ψευδαίσθηση». Όμως, για να το επιβάλεις με επιτυχία πρέπει να είσαι μεγάλος υπνωτιστής ή ταχυδακτυλουργός. Κυρίως, όμως, η πολιτική είναι τέχνη να αποδείξεις όχι πόσο μεγάλος είσαι εσύ, αλλά πόσο μικροί είναι η αντίπαλοι σου. Όχι πόσο χρήσιμος είσαι του λόγου σου, αλλά πόσο άχρηστοι είναι οι άλλοι. Όχι πόσο καλό μπορείς να προσφέρεις εσύ, αλλά πόσο κακό θα κάνουν εκείνοι, αν εκλεγούν.
Τέχνη σχέσεων, λοιπόν, η πολιτική, γι’ αυτό και από όλο τούτο το πολιτικό «μαλλιοτράβηγμα», μαθαίνουμε πολλά σχετικά, όπως για παράδειγμα: Μεταξύ του πολίτη και του πολιτικού, παρατηρούνται κάποιες ανεπαίσθητες διαφορές. Ο πολίτης μπορεί να διαβεί σε πολιτεία. Ο πολιτικός είναι «βίος και πολιτεία». Ο πολιτικός χωρίς τον πολίτη δεν κάνει χωριό. Ο πολίτης χωρίς τον πολιτικό, αν πρέπει να στηριχθεί σε κάποιο δάνειο, δεν κάνει σπίτι. Από άποψη γραμματολογική, ο πολίτης και ο πολιτικός έχουν την ίδια θεματική ρίζα. Όταν, όμως, ο πολίτης γίνει πολιτικός, αποκτάει μια συλλαβή παραπάνω και πολύ φιλότιμο παρακάτω. Ο πολίτικος και ο πολιτικός, εκτός από τον τονισμό, έχουν και μια επιπλέον διαφορά. Ο πολίτικος μπορεί να είναι χαλβάς από την Πόλη, πασπαλισμένος με κανέλα. Ο πολιτικός μπορεί να είναι «από την πόλη έρχομαι και στην κορυφή κανέλα».
Τόσο για τον πολίτη όσο και για τον πολιτικό, σημαντική ευκαιρία να αποδείξουν την υπευθυνότητά τους, είναι οι εκλογές. Το ουσιαστικό «εκλογές» είναι ουσιαστικό με πολύ σημασία και παράγεται επί του ρήματος «εκλέγω». Από το ίδιο ρήμα παράγονται και τα επίθετα «εκλεκτός - εκλεκτικός».
Όσο πιο εκλεκτικός είναι ο πολίτης, τόσο πιο εκλεκτός προκύπτει ο πολιτικός. Ο εκλεκτός πολιτικός είναι μία αξία. Όπου κυβερνούν αξίες, παρατηρούνται λιγότερες αταξίες και ελάχιστες λιποταξίες από τις σκοπιές των κοινωνικών, λαϊκών και εθνικών προμαχώνων.
Θα πατήσω φρένο, φίλοι αναγνώστες, στα συμπεράσματά μου, προσφέροντας μια ετυμολογική πληροφορία. Ο αριστοκράτης και ο αριστερός παράγονται από την ίδια ρίζα: το επίθετο «άριστο».
Με μια διαφορά: ο αριστερός μπορεί να είναι αριστοκράτης. Ο αριστοκράτης δεν μπορεί ποτέ να νιώθει αριστερός. Αλλά και να το νιώθει, δεν θα το παραδέχεται!!!
