Το σχέδιο των επαναστατών της Μακεδονίας, το 1822, ήταν να ξεσηκωθούν όλες οι πόλεις της Μακεδονίας, υποστηριζόμενες από στεριά και θάλασσα από τη Νότια Ελλάδα και τα νησιά. Το σχέδιο προέβλεπε συγκεκριμένες ενέργειες. Έτσι, οι διαβουλεύσεις μεταξύ των Μακεδόνων ήσαν συνεχείς, ενώ πλοία ελληνικά παρέπλεαν τον Θερμαϊκό και υποδαύλιζαν την επανάσταση. Στόχος, όσο και να φαίνεται σε μας σήμερα ουτοπία, ήταν, με βάση μαρτυρίες, η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης.
Τα αντίμετρα, στα οποία οδηγήθηκε ο Αμπού Λουμπούτ, ήταν 1) Η οχύρωση του Καραμπουρνού, ώστε να προσορμίζονται με ασφάλεια τα πλοία του Τουρκικού στόλου που θα επιχειρούσαν στο Β/Δ Αιγαίο και να προστατευτεί η Θεσσαλονίκη από τη θάλασσα (βλ. Ι.Κ.Βασδραβέλη, «Οι Μακεδόνες κατά την επανάσταση του 1821», σελ. 141,195,263), 2) Η ενίσχυση των τουρκικών φρουρών, με πρώτη της Βέροιας, 3) η σύλληψη και μεταφορά στις φυλακές της Θεσσαλονίκης των κατά πόλη προκρίτων, πολλοί των οποίων πέθαναν βασανιζόμενοι και 4) Η κατατρομοκράτηση της μακεδονικής υπαίθρου.
Συνεχώς κατέφθαναν στη Θεσσαλονίκη, σε πακέτα, κεφάλια και αυτιά Ελλήνων αγωνιστών, που κατά τους ξένους παρατηρητές δεν ήταν αγωνιστές, αλλά απλοί Έλληνες χωρικοί, θύματα τρομοκρατικών ενεργειών σε βάρος χωριών της υπαίθρου. Και αυτά συνέβαιναν και πριν την πτώση της Νάουσας και μετά την πτώση της. Μετά τα επινίκια τραπεζώματα των νικητών και τα σερμπέτια, όλος εκείνος ο ευωχούμενος συρφετός έπεσε στην ύπαιθρο, την οποία ρήμαξε.
«Φόβος και τρόμος επέπεσε τη κτίσει». Τούρκοι διαβήκαν, χαλασμός, θάνατος, πέρα ως πέρα», Ουγκώ, για τη Χίο. Το ίδιο σκηνικό με διαφορά ολίγων ημερών! Και ήταν τόση η τρομοκράτηση των ελληνικών πληθυσμών, ώστε στο άκουσμα «έρχονται Τούρκοι» ο πανικός και μόνο μπορούσε να τους αποδεκατίσει. Συνέβησαν πολλά και σε πολλούς τόπους. Λίγα περιστατικά καταγράφηκαν για να γνωρίζουμε οι σημερινοί τι σημαίνει ελευθερία. Θα αναφερθώ στο περιστατικό της Κουλακιάς, σημερινής Χαλάστρας της Θεσσαλονίκης, στις εκβολές του Αξιού.
Μεγάλη ή διακαινήσιμος εβδομάδα του 1822. Όλο το χωριό στην εκκλησιά παρακολουθεί με κατάνυξη τη θρησκευτική ακολουθία. Όταν, αιφνιδίως, διαδόθηκε, ότι κατέφυγαν στην Εκκλησιά, καταδιωκόμενοι από τους Τούρκους, Έλληνες επαναστάτες. Στην προσπάθειά του να σωθεί «το τρομοκρατηθέν πλήρωμα της Εκκλησίας διά των θυρών και των παραθύρων εδημιουργήθη τοιούτος πανικός, ώστε να εύρουν οικτρόν θάνατον περίπου 50 γυναίκες, παιδιά και γέροντες, μεταξύ των οποίων και ο λειτουργών ιερεύς, αποθανών εξ ασφυξίας προ του ιερού βήματος» (ό. π. σ,. 195 και Laskaris, La revulation grecque vue de Salonique, σ. 156 κ.ε.).
Ανάμεσα σε τόσους … φίλους λαούς, γείτονες και μη, οι Έλληνες, που το ρίξαμε στον εφησυχασμό, με ή χωρίς κρίση, έχουμε μπροστά μας προβλήματα. Η ιστορία διδάσκει ότι ο απληροφόρητος ανέμελος η το χειρότερο αισιόδοξος λαός προκαλεί ή απεργάζεται την καταστροφή του. Αναρωτιέμαι, εμείς και οι χιλιάδες υποψήφιοι στις Ευρωεκλογές και τις αυτοδιοικητικές εκλογές είμαστε προβληματισμένοι; Το εύχομαι
