Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα πιάνο.
Ζούσε μέσα σ` ένα φαρμακείο
μαζί με τον Μπετόβεν,
κι` όταν ζητούσε κάποιος ασπιρίνη
αυτός έπαιζε την συμφωνία για πιάνο Νο 14
κι όταν ζητούσε κάποιος ηρεμιστικά
αυτός έπαιζε τον Μαγικό Αυλό του Μότσαρτ.
Έτσι γινόταν πάντα.
Μαζευόταν κάτι περίεργοι
και ρώταγαν
πως συνδυάζεται μια δοσολογία υπνωτικών
με την συμφωνία Νο 94 του Χάυντ;
Αυτά συνέβαιναν
ώσπου μια μέρα ο ταχυδρόμος
έφερε ένα γράμμα του ουρανού
που έλεγε πως η μουσική θεραπεία
είναι καλύτερη της φαρμακευτικής
και αντίς για χάπια
μπορείς να εμβολιαστείς με μελωδίες.
Τότε ήταν
που τα πλήκτρα του πιάνου
άρχισαν να εκδίδουν συνταγές
και τα Λα Μινόρε να δακρύζουν
όταν βλέπαν ένα τελειόφοιτο της φαρμακευτικής
να είναι
αιχμάλωτος της Αρμονίας.
Γιάννης Ναζλίδης
