Του Ιερέως
Παναγιώτου
Σ. Χαλκιά
Από πολλά χρόνια, φίλοι αναγνώστες, επιθυμούσα να πληροφορηθώ, ποια είναι τα στοιχεία της λογικής που συνέθεσαν την απόφαση της ανεξάρτητης αρχής προσωπικών δεδομένων βάσει της οποίας απαγορεύεται η δημοσιοποίηση του ονόματος και της φωτογραφίας των συλλαμβανομένων εγκληματιών.
Συλλαμβάνεται, ας πούμε, ο κλέφτης επ’ αυτοφώρω μέσα στο σπίτι και ενώ η παράνομη πράξη είναι αυταπόδεικτη η αστυνομία απαγορεύεται να ανακοινώσει τα στοιχεία του...! Συλλαμβάνεται ο έμπορος ναρκωτικών με αρκετές δόσεις θανάτου στην κατοχή του, τη στιγμή της αγοροπωλησίας και εγώ, ο πολίτης, δεν έχω το δικαίωμα να γνωρίζω αν είναι ο γείτονάς μου, ο φίλος των παιδιών μου, ο «υπεράνω υποψίας» γνωστός μου από τον οποίο πρέπει άμεσα να προφυλαχθώ…!
Δεν πρέπει να γνωρίζω ούτε αν είναι Έλληνας ή Αλβανός ή Πακιστανός λαθρομετανάστης για να διαμορφώσω ως πολίτης θετική ή αρνητική κρίση περί αυτών…!
Σε αυτούς τους λογικούς προβληματισμούς έρχεται ως «λογική» απάντηση ότι αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα του κατηγορουμένου η προστασία των προσωπικών του στοιχείων έως ότι η μόνη αρμόδια δικαιοσύνη αποφανθεί οριστικά.
Αυτό το ισχυρό επιχείρημα καταρρέει!
Πρώτον, διότι σε πολλές περιπτώσεις η ενοχή για το έγκλημα είναι αυταπόδεικτη. Αλλά, και αν αυτό δεν συμβαίνει, τότε η παρέμβαση των αρχών της πολιτείας δεν θα πρέπει να περιορίζει τα δικαιώματα των πολιτών στην ενημέρωση, αλλά θα πρέπει να στρέφεται εναντίον των υπηρεσιών εκείνων που δεν ήταν υπεύθυνες στην άσκηση του έργου τους και ενδεχομένως αυθαίρετες έναντι των συλλαμβανομένων.
Δεύτερον, διότι δεν είναι δυνατόν να στερείται το σύνολο των πολιτών από βασικά του δημοκρατικά δικαιώματα, όπως αυτό της ενημέρωσης και η πρόνοια για την προστασία της τιμής και περιουσίας του και να τοποθετούνται υπεράνω του γενικότερου κοινωνικού συμφέροντος τα προσωπικά ατομικά δικαιώματα.
Γιατί, βασική αρχή της δημοκρατικής φιλοσοφίας αλλά και του διεθνούς νομικού πολιτισμού που στηρίζεται στη βάση του Ελληνορωμαϊκού Δικαίου, είναι ότι τα προσωπικά δικαιώματα υποχωρούν προ των εθνικών.
Θα ήταν, εν προκειμένω λογικό το επιχείρημα της προστασίας των προσωπικών δεδομένων, αν η ανωτέρω αρχή έχει πάψει να ισχύει, στο πνεύμα ενός θολού παγκοσμοποιημένου εκσυχρονισμού, που υπεράνω όλων τοποθετεί τον ατομισμό και την «υποτιθέμενη προστασία» των ατομικών δικαιωμάτων. Γιατί από την άλλη πλευρά, έχουμε συλλήψεις και βιαιότητες εις βάρος όχι ενόχων, αλλά απλών μαρτύρων στο όνομα της πάταξης της τρομοκρατίας και υπέρ των κοινωνικών δικαιωμάτων…!
Πώς, λοιπόν, μπορούν να ισχύουν δύο κανόνες, περισσότερα μέτρα και πολλά σταθμά, στη διακυβέρνηση πολιτών;
Τι δηλαδή απ’ όλα ισχύει, όταν επιτρέπεται στις τράπεζες όχι μόνο να δημοσιοποιούν στην πράξη, να διαπομπεύουν ακόμη τους οφειλέτες τους, με τις δημοσιεύσεις κατασχετηρίων και πλειστηριασμών της περιουσίας τους; Εκεί δεν ισχύουν τα προσωπικά δεδομένα όπως ισχύουν για τους καταθέτες; Και βέβαια κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι αν κάποιος ατύχησε επαγγελματικά, εγκλημάτησε εις βάρος κάποιου ή της κοινωνίας...
Γι’ αυτό και πολλούς άλλους λόγους, για τον απλό πολίτη η απόφαση της αρχής προσωπικών δεδομένων, είναι ανεξήγητη. Τον κάνει να αισθάνεται πως πρέπει να πειθαρχεί στις όποιες αποφάσεις, χωρίς να σκέπτεται και χωρίς να προβληματίζεται πάνω στη λογική βάση. Και σε πολλές περιπτώσεις η σκέψη τον εξαναγκάζει να ανατρέξει σε σκοτεινά σχέδια, που μεθοδευμένα λειτουργούν εις βάρος των ατομικών, των κοινωνικών αλλά και των εθνικών δικαιωμάτων, ανατρέποντας τη δημοκρατική δομή και ισονομία του πολιτεύματος με επιμέρους παρεμβάσεις κατά περίσταση...!
Γιατί, άραγε έπρεπε να συσταθούν «Ανεξάρτητες Αρχές» για διάφορα θέματα, δεν αρκούσε η τακτική δικαιοσύνη που είναι εκ του συντάγματος θεματοφύλακα νομιμότητας και των δημοκρατικών αρχών του πολιτεύματος;
Ας μάθουμε, λοιπόν, να σκεφτόμαστε με λογική! Να διευρύνουμε τις γνώσεις μας με πληροφορίες, να ανατρέχουμε στις Αρχές που διέπουν τον πολιτισμό και την ιστορία μας για να μην μας θεωρούν, φίλοι αναγνώστες, κάποιοι σαν κοπάδι προβάτων που αντιδρά μόνο στο σφύριγμα του τσοπάνη.
