Μάζευα σιωπή σαν «έπιπλο»
για τις μελανιές του
κόσμου
την ώρα που ένας με
ακορντεόν
δώριζε μουσική στους
άμουσους,
ζητιανεύοντας νοήματα.
Με πυξίδα τις κοίτες των
μεγάλων ποταμών
των ανεξερεύνητων
από τα χρηματιστήρια του κόσμου,
έβλεπα τα αθέατα…
τα κρυμμένα ζαρκάδια ,
τους σιδηροδρομικούς
σταθμούς των αεροπόρων,
τα βράδια της Αγίας
Ειρήνης της φωτοστεφάνωτης,
την απεργία των άστρων
την αθωότητα της ουράνιας
Αρχιτεκτονικής.
Θα πάρω σίδερα, γρανίτες,
υαλοπετάσματα έλεγα,
να τα κρύψω σε ποιήματα
μαζεύοντας σιωπή για
επίχρισμα.
Ένας που ζητιάνευε
νοήματα ήμουν.
Που ζήλευε τα πουλιά
που υμνούν
την ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!!!
Γιάννης Ναζλίδης
