Μερικές φορές θυμάμαι
που γιόρταζαν τα Μεσάνυχτα
κι` έστελνε δώρο η σελήνη το φως της
και τ` αστέρια την ανεμελιά τους.
Ένας εκδοτικός οίκος είμαι
που εκδίδει παραμύθια
για να σταυροκοπιούνται
η κυρία Φράγκα, η κυρία Βαλεντίνη,
η Αρχοντούλα
όλες αυτές που πρωταγωνιστούν
στην «ναυσιπλοοΐα των ονείρων».
Μερικές φορές
όταν χτυπά το ρολόι της μεγάλης
σάλας,
σηκώνονται όρθιες και ψέλνουν
μη και ξεχάσουν το μυστικό
που φυλάγουν στις ψυχές τους.
Μια πομπή προσφυγικών ονείρων
για να ησυχάζουν τα αισθήματα
και νάρχεται το μέλλον.
Πως ξέρει τόσες γλώσσες η Αγάπη;
Μπρος σε τόσες κακουχίες και απώλειες;
δίπλα στις βρύσες, τις βυσσινιές,
τα κυδώνια,
τα κεράσια και τους λωτούς,
μαζεύει τις νύχτες παραμύθια
εκεί που ευδοκιμούν οι πόθοι
και τα όνειρα των ανθρώπων.
Κάθε που οι λέξεις δεν μπορούν
να σηκώσουν το βάρος των νοημάτων
βλέπω
τις ακολουθίες να επιμένουν στην οδύνη
και σμήνη πουλιών
να δείχνουν μεσάνυχτα.
Γιάννης Ναζλίδης
