Της Ιωάννας Βαλδήρ
Η Ελλάδα ζει μια δημογραφική κρίση που θυμίζει εκείνο το φυτό στο σπίτι σου, όλοι το βλέπουν να πεθαίνει, κανείς δεν το ποτίζει, και στο τέλος φταίει «η κακή ενέργεια του χώρου». Λιγότερα μωρά, περισσότερα γηρατειά, και μια κοινωνία που γερνάει με την ταχύτητα που γερνάει και το χιούμορ σου όταν συνειδητοποιείς ότι οι 20άρηδες σε αποκαλούν «κυρία» ή «κύριο».
Κι όμως, κάθε φορά που ανοίγει η συζήτηση, ακούμε τα ίδια, επιδόματα, μισθοί, παροχές. Σαν να προσπαθούμε να λύσουμε υπαρξιακό πρόβλημα με κουπόνια για σουβλάκια.
Αν το δημογραφικό ήταν θέμα χρημάτων, οι Σκανδιναβοί θα είχαν γεμίσει τον πλανήτη με μωρά. Δεν το έκαναν. Κάτι άλλο λείπει και όχι, δεν είναι το επίδομα θέρμανσης.
Η αλήθεια είναι απλή και ελαφρώς πικρή. Οι γυναίκες δεν απορρίπτουν τη μητρότητα. Απορρίπτουν το να γίνουν η μαμά όλων μέσα στο σπίτι. Απορρίπτουν το να γίνουν μονογονεϊκή οικογένεια με σύζυγο παρόντα. Η πραγματική ερώτηση σήμερα δεν είναι «θέλω παιδί;» Είναι: «Έχω άνθρωπο δίπλα μου ή θα μεγαλώσω παιδί και… άλλον έναν;»
Και εδώ αρχίζει το ωραίο: Η κρίση δεν είναι των γυναικών. Είναι των σχέσεων.
Ζούμε σε μια εποχή όπου η δέσμευση αντιμετωπίζεται σαν συνδρομή σε γυμναστήριο, όλοι τη θέλουν, κανείς δεν πάει. Η ευθύνη κουράζει, η συνεργασία μοιάζει με άθλημα για προχωρημένους, και το «μαζί» συχνά ακούγεται σαν κάτι που χρειάζεται manual και τεχνική υποστήριξη.
Το παιδί, βέβαια, δεν είναι διήμερη απόδραση. Θέλει χρόνο, σταθερότητα, αντοχή, παρουσία. Και όταν η σχέση δεν έχει αυτά, το παιδί μοιάζει με ανάβαση στον Όλυμπο χωρίς οδηγό μόνο με μια μπουκάλα αισιοδοξίας που αδειάζει πριν καν φτάσεις στο πρώτο καταφύγιο.
Η ενηλικίωση σήμερα δεν είναι δεδομένη. Δεν έχει να κάνει με το πόσο χρονών είσαι, αλλά με το αν μπορείς να σταθείς, να συνεργαστείς, να αντέξεις τη διάρκεια. Να είσαι εκεί και στις ωραίες στιγμές και στις βαρετές. Να μπορείς να φροντίσεις τον εαυτό σου και τον άλλον. Να μη μετράς τη σχέση σαν excel με στήλες «έδωσα – πήρα».
Αυτό λείπει και αυτό κοστίζει.
Το δημογραφικό δεν είναι κρίση γεννήσεων. Είναι κρίση ενηλικίωσης. Και μέχρι να το παραδεχτούμε, θα συνεχίσουμε να έχουμε περισσότερα ΚΑΠΗ από παιδικούς σταθμούς.
