Να φύγω μακριά
από τέτοιες ερωτήσεις σκέφτομαι.
Βάζω το φλυτζάνι
του καφέ στο παράθυρο
και σκέφτομαι
τα χρόνια που «ΜΕΓΑΛΩΣΑΝ»
δίχως να μας ρωτήσουν.
Πόσα ΑΝ περιμένουν καρτερικά
την ώρα που εσύ ξενυχτάς
για την ίαση ανησυχιών;
Πόσα λεπτά απέχουμε απ` τα ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ ;
Συγκεντρώνεις μια στρατιά λέξεων
για να συγκινήσεις τον κόσμο,
πας στη κατασκήνωση λαθών
στο εκκρεμές του Κόσμου
όπου
συγκεντρωμένοι άνθρωποι
κρατούν σβηστήρες για τα λάθη του Κόσμου
σβήνοντας όλα τα ΔΙΟΤΙ και τα γιατί,
να λιγοστέψουν το ΠΟΛΥ
που εκβάλει στην καθημερινότητα.
Αχ να έβαφα πολύχρωμες τις Τρίτες.
Να έρχονταν στο δωμάτιό χαρούμενη
η φαντασία.
Να έλεγα στο γαλάζιο mon amour,
τι ειν` αυτό που το λένε Αγάπη τι ειν` αυτό;…
να έλεγα.
Πόσα λεπτά απέχουμε απ` την
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ μας;
Απ` την λαιμαργία των ιδεολογιών
και την αθωότητα των στιγμών,
που μαζεύουν ΣΙΩΠΗ για να θεραπεύσουν
τις ΜΕΛΑΝΙΕΣ του ΚΟΣΜΟΥ. ..
Γιάννης Ναζλίδης
