Της Ιωάννας Βαλδήρ
Φεβρουάριος 2026. Ενώ κάποιοι ακόμη συζητούν αν οι γυναίκες «χωρούν» στο τραπέζι των αποφάσεων, εκείνες έχουν ήδη αγοράσει το τραπέζι, ανακαινίσει το δωμάτιο και αλλάξει τον κανονισμό της πολυκατοικίας της εξουσίας.
Ο τσαμπουκάς του 2026 δεν φοράει μούσια. Φοράει κρίση, στρατηγική και ήρεμη αυτοπεποίθηση. Και ναι κυκλοφορεί άνετα με 12ποντο.
Αφιερωμένο, με όλη την αστική ευγένεια που μας διακρίνει, σε όσους εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η γυναίκα στην πολιτική είναι διακοσμητικό στοιχείο. Ένα ωραίο πλαίσιο στο ψηφοδέλτιο. Ένα χαμόγελο για τη φωτογραφία.
Μια «Αφροδίτη» όμορφη, σιωπηλή και συνοδός.
Μικρή ενημέρωση: Το 2026, η Αφροδίτη βαρέθηκε τον Όλυμπο.
Κατέβηκε στην αρένα. Και διάβασε πρώτα τον προϋπολογισμό.
Η «διακοσμητική» ευφυΐα και οι γυμνοί βασιλιάδες
Υπάρχει κάτι σχεδόν ποιητικό στον τρόπο που ορισμένοι συνεχίζουν να υποτιμούν γυναίκες με οξυδέρκεια, αποκαλώντας τες «αισθητικό πλεονέκτημα». Την ώρα που αναλύονται τα προφανή με στόμφο, εκείνες έχουν ήδη εντοπίσει τα ψιλά γράμματα, τις τρύπες στα σχέδια, τα κενά στη στρατηγική.
Η σιωπή τους δεν είναι συναίνεση. Είναι timing.
Και όταν μιλήσουν, το κάνουν με εκείνο το χαμόγελο που δεν υψώνει τη φωνή απλώς κατεβάζει τον αντίπαλο δύο επίπεδα πιο κάτω.
Το τακτ που μετακινεί ισορροπίες
Κάποιοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι «προστατεύουν» τις γυναίκες από τη σκληρότητα της πολιτικής. Είναι οι ίδιοι που δεν έχουν αντιληφθεί ότι το παιχνίδι παίζεται αλλού.
Με κομψότητα. Με συμμαχίες αόρατες. Με ένα τηλεφώνημα λιγότερο και μια σιωπή περισσότερο.
Η εξουσία πια δεν φωνάζει. Συντονίζει.
Ο μύθος του «ισχυρού φύλου» και η πολιτική ναφθαλίνη
Η έπαρση δεν είναι δύναμη. Είναι vintage.
Και όπως κάθε τι ξεπερασμένο, μπορεί να έχει νοσταλγική αξία αλλά δεν καθορίζει το μέλλον.
Κάπως έτσι, ο μύθος καταρρέει ήσυχα.
Οι τελετάρχες συνεχίζουν να ανακοινώνουν την είσοδο του βασιλιά μόνο που ο βασιλιάς φοράει ταγιέρ και έχει ήδη θέσει τη συζήτηση σε σίγαση.
Και κάπου εδώ εμφανίζεται ο πολιτικός Gentleman
Όχι ως αντίπαλος των γυναικών, αλλά ως φυσικός τους σύμμαχος.
Ο άνδρας που δεν φοβάται την ευφυΐα, τη σέβεται. Την επιζητά.
Που ξέρει ότι η στρατηγική δεν έχει φύλο, έχει αποτέλεσμα.
Που κάνει ένα βήμα πίσω όχι από αδυναμία, αλλά από καλλιέργεια.
Ανοίγει την πόρτα όχι από πατερναλισμό, αλλά από κομψότητα.
Και μέσα στην αίθουσα γνωρίζει πως η γυναίκα που μόλις πέρασε μπορεί να είναι ο αρχιστράτηγος της μάχης.
Το μάθημα είναι απλό, κομψό και αμετάκλητο:
Η πραγματική ισχύς δεν χτυπά το τραπέζι.
Στέκεται δίπλα σε ισχυρούς ανθρώπους, ανεξαρτήτως φύλου.
Και η Ιστορία, όπως και οι γυναίκες με κλάση, δεν συγχωρεί ποτέ το κακό γούστο.
Ούτε την έλλειψη παιδείας.
Στην υγειά εκείνων, γυναικών και ανδρών, που κάνουν την εξουσία να μοιάζει αβίαστα κομψή.
