Υπάρχει μια γκάμα κριτηρίων, επιδιώξεων αλλά κυρίως συναισθημάτων, με τα οποία κατεβαίνουμε κάθε φορά στο ιερό δικαίωμα και καθήκον της ψήφου. Ενίοτε δε, όπως για σημαντική μερίδα του κόσμου ισχύει αυτή τη φορά, με οργή περίσσια. Όχι αδικαιολόγητα. Δεν χρειάζεται ωστόσο ιδιαίτερη επιχειρηματολογία κανείς, για να πείσει πως η ψήφος της οργής δεν είναι καλή επιλογή. Μια μικρή αναδρομή σε παλαιές, …ή σε όχι και τόσο παλαιές εκλογικές αναμετρήσεις, αρκεί. Είμαστε ως γνωστόν υπέροχα συναισθηματικοί: κλαίμε γοερά και γελάμε τρανταχτά. Μιλάμε μεγαλόφωνα και παραστατικά, τσακωνόμαστε για το τίποτα και αγαπάμε με πάθος. Μας λατρεύω.
Όταν όμως ψηφίζουμε οφείλουμε να συμπεριλάβουμε πολύ περισσότερα στην εξίσωση. Τόσα που το συναίσθημα να μείνει ένα κλάσμα της απόφασης. Δεν θυμάμαι ποτέ να ήμουν ευτυχής, για κάτι που είχα κάνει πάνω στον θυμό, στα νεύρα, στην απογοήτευσή μου. Άλλωστε δεν ψηφίζουμε μόνο για τον εαυτό μας. Ψηφίζουμε για το παρόν και το μέλλον του συνόλου στο οποίο ανήκουμε και το κάνουμε αυτή τη φορά με έναν τρόπο πρωτόγνωρα καθολικό: ψηφίζουμε για την γειτονιά και την πόλη μας, για την περιφέρειά μας, αλλά και για την Ευρώπη.
Η ψήφος είναι το προσωπικό μας χνάρι στην πολιτική ιστορία του τόπου. Να την ασκήσουμε με σύνεση, ρεαλισμό, διαύγεια. Να διαλέξουμε τους τίμιους, τους άξιους, τους ικανούς. Να κάνουμε εκείνες τις επιλογές που θα μας κάνουν περήφανους στο μέλλον. Περήφανους για την Πόλη, το Δήμο, τον Κόσμο, που οι επιλογές μας δημιούργησαν. Μαζί και με το δικό μας λιθαράκι. Μαζί με το προσωπικό μας πολιτικό αποτύπωμα: την πολύτιμη ψήφο μας.
Καλή επιτυχία σε όλους μας.
