Η ιστορία έχει γυρίσματα, είναι εκπληκτική στην εξέλιξή της, εκπλήσσει και στην αναδίφησή της. Αν σας πω, φίλοι αναγνώστες, ότι η ασπίδα του τραγουδισμένου από τον Όμηρο Αχιλλέα, η δοξασμένη για δεύτερη φορά, ως προπορευόμενο ιερό σύμβολο στις μάχες του παραδεκτά δοξασμένου και δοξαζόμενου μέχρι και σήμερα Αλεξάνδρου, αυτή που ο ίδιος ο Αλέξανδρος εμπιστεύθηκε στο δικό μας παλικάρι τον Πευκέστα, αφού έφτασε από την
Τροία στη Βαβυλώνα, στον Καύκασο και τις Ινδίες, επάξια και αντάξια κληρονομιά, καύχημα και μαρτυρία κορυφαίων άθλων, έπαθλο θαυμαστών αγώνων του Πευκέστα του Μιεζέα, αχώριστό του φυλαχτό, ήρθε στη Μακεδονίδα γη, με την επιστροφή του ήρωα στρατηγού στον τόπο που τον ανάθρεψε, στα Λευκάδια της Νάουσας και είναι κληρονομιά μας, θα με πιστέψετε;
Μακρηγόρησα επίτηδες. Μας δίνει αυτή την ευχέρεια ο γραπτός λόγος. Ξαναδιαβάστε την προηγούμενη περίοδο και θα σας απαντήσω. Δε "λάλησα" ακόμα. Θα στενοχωρούσε πολλούς το λάλημά μου. Προς το παρόν θα δώσω τον λόγο στον Όμηρο. Θα τον δώσω στον Αρριανό. Θα τον δώσω στην κ. Λιάνα Στεφανή. Για να μας πούνε τα δικά τους πάνω στο θέμα. Γιατί είναι κι άλλα που πρέπει να μάθουμε, κι άλλα που ήρθαν στα Λευκάδια έπαθλα και τεκμήρια, για να εκτιμήσουμε την ιστορία μας, να καταλάβουμε την κληρονομιά μας. Μακάρι να μπορούσαμε να ακούσουμε την Υπουργό Πολιτισμού και στη συνέχεια πρόεδρο της Βουλής κ. Άννα Ψαρούδα - Μπενάκη. Μακάρι να ακούγαμε την Υπουργό Πολιτισμού κ. Ντόρα Μπακογιάννη. Μακάρι να μπορούσαμε να ακούσουμε τον Υπουργό κ. Θάνο Μικρούτσικο. Μπορούν να μας πουν τι σχεδιάστηκε, τι αποφασίστηκε να γίνει στα Λευκάδια, τι έγινε και τι καίριο δεν έγινε. Οι μύθοι στην ελληνική ιστορία εγγίζονται. Δεν φταίνε οι μύθοι, η ελληνική ιστορία είναι μυθική!
Ας επανέλθουμε στην ασπίδα του Αχιλλέα να δούμε τι μας λέει ο Όμηρος γι αυτήν: "Πρώτα- πρώτα έφτιαξε ο Ήφαιστος μια μεγάλη ασπίδα και δυνατή... Πέντε ήταν οι στρώσεις της ίδιας της ασπίδας και πάνω της έκανε πολλά στολίδια με το σοφό μυαλό του". "Πέντε δ΄ ἄρ' αὐτοῦ ἔσαν σάκεος πτύχες. Αὐτάρ ἐν αὐτῷ ποίει δαίδαλα πολλά ἰδυΐῃσι πραπίδδεσιν". Για περισσότερα παραπέμπω στην Ιλιάδα Σ.469-608. Ολόκληρους 140 στίχους καταλαμβάνει η περιγραφή της λαμπρής ασπίδας του Αχιλλέα στην Ιλιάδα, το ευχάριστο αυτό ανάγνωσμα στους μαθητές του Αριστοτέλους, το αχώριστο βιβλίο του Αλεξάνδρου στην εκστρατεία του. Μη πει, λοιπόν, κανείς ότι ο Αλέξανδρος δεν ήξερε τι κατέβασε και πήρε από τον ναό της Τρωάδας Αθηνάς. Το θέμα του ήταν οικείο. Έψαυσε με τα ίδια του τα χέρια τον μύθο...έτσι πάει η παράδοσή μας, από μύθο σε μύθο!
Σχετικά με τη χρήση της ασπίδας από τον Πευκέστα θα πάμε στον Αρριανό να μας περιγράψει μια κορυφαία σκηνή από την εκστρατεία του Αλεξάνδρου στην ακρόπολη των Μαλλών. Αρριανός: Ο Πευκέστας και ο διμοιρίτης Αβρέας και μαζί τους ο Λεοννάτος... μάχονταν μπροστά από τον Αλέξανδρο. Ο Αβρέας τοξεύεται στο πρόσωπο και πέφτει επί τόπου νεκρός. Και ο Αλέξανδρος χτυπιέται και αυτός με τόξο που περνάει τον θώρακα και του τρυπά το στήθος πάνω από τον μαστό... του ήρθε ίλιγγος και λιποθυμιά, γέρνει και πέφτει στη γη με το πρόσωπο στην ασπίδα. Και ο Πευκέστας, καλύπτοντας τον πεσμένο ύψωσε την ιερή, την από το Ίλιο παρμένη, ασπίδα μπροστά του και ο Λεοννάτος από την άλλη, μαχόμενοι, χτυπιούνται και οι δύο. Ο Αλέξανδρος έφτασε πολύ κοντά στον θάνατο από την αιμορραγία.
"Πευκέστας τε καὶ ὁ διμοιρίτης Ἀβρέας καὶ ἐπ' αὐτοῖς Λεοννάτος... πρὸ τοῦ Βασιλέως ἐμάχοντο. Καὶ Ἀβρέας μὲν ὁ διμοιρίτης πίπτει αὐτοῦ, τοξευθεὶς εἰς τὸ πρόσωπον. Ἀλέξανδρος δὲ βάλλεται καὶ αὐτὸς διὰ τοῦ θώρακος εἰς τὸ στῆθος τοξεύματι ὑπὲρ τὸν μαστόν... ἰλιγγὸς τε αὐτὸν καὶ λειποψυχία κατέσχε καὶ πίπτει αὐτοῦ ἐπὶ τὴν ἀσπίδα ξυννεύσας. Πευκέστας δὲ περιβὰς πεπτωκότι καὶ ὑπερσχὼν τὴν ἱερὰν τὴν ἐξ' Ἰλίου ἀσπίδα πρὸ αὐτοῦ καὶ Λεοννάτος εἰς τὰ ἐπὶ θάτερα οὗτοί τε βάλλονται ἀμφότεροι καὶ Ἀλέξανδρος ἐγγὺς ἦν ἤδη ὑπὸ τοῦ αἵματος ἐκλιπεῖν".
Λιάνα Στεφανή: (μιλάει για τον νεκρό του τάφου της Κρίσεως). "Το σίγουρο είναι ότι είναι άνδρας και μάλιστα στρατιωτικός με υψηλή θέση στην ιεραρχία , όπως γίνεται φανερό από τα θαυμάσια όπλα που τον συνόδευαν".
Σημείωση: Πρώτος ανέσκαψε τον τάφο ο καθηγητής Φώτης Πέτσας, ο οποίος του έδωσε και το όνομα. Η ανασκαφή, για να μη πέσει η πρόσοψη του τάφου, άφησε πίσω από την πρόσοψη προς το Δ τμήμα του προθαλάμου ένα ανάχωμα ανεξερεύνητο. Την ανασκαφή στον προθάλαμο ολοκλήρωσε η κ. Στεφανή, υπό την επίβλεψη της κ. Μ. Ακαμάτη, προϊσταμένης τότε της ΙΖ΄ΕΠΚΑ. Περισσότερα όμως σε άλλο σημείωμα.
