Ο συνομιλητής μου δεν έλεγε να σταματήσει. Λαλίστατος ήταν πάντα. Σήμερα όμως ξεπέρασε κάθε όριο.
Για να λέμε όμως την αλήθεια, τα λόγια του δεν είχαν ανακρίβειες. Δεν εύρισκα λόγο να τον διακόψω. Έτσι, τον άφησα να λέει και να λέει: «Ποιές είναι λοιπόν οι προσδοκίες μας από τους πατέρες του έθνους; Αυτοί, αντί να σκύψουν στα προβλήματα του κόσμου κι αντί να αναζητούν διέξοδο που θα ελαφρύνει τις συνέπιες της κρίσης, κάνουν επίδειξη θρασύτητας και προκλητικότητας. Τις προάλλες ένας υπουργός τόλμησε να αντιδράσει στις «εξυπνάδες» μιας βουλευτίνας. Και ποιό ήταν το αποτέλεσμα; Οι βουλευτές όλων σχεδόν των παρατάξεων, έπεσαν να τον κατασπαράξουν, για να προστατεύσουν την… εκλεκτή συνάδελφό τους. Οι νωθροί στα σοβαρά θέματα βουλευτές, εμφάνισαν αναπάντεχα τρομερή ευαισθησία, ερμηνεύοντας κατά το δοκούν ο καθένας, τη φραστική αντεπίθεση του υπουργού. Μόνο που δεν έφεραν σε ημερήσια διάταξη, (με τη διαδικασία του επείγοντος!) το θρυλικό χαστούκι του Κασιδιάρη.
Ακόμη και ο πρωθυπουργός, ευθυγραμμίστηκε χωρίς χρονοτριβή. Καταλόγισε (αναιτιολόγητα) την εσχάτη των ποινών στον υπουργό και τον υποχρέωσε να υποβάλλει την παραίτησή του.
Πάλι καλά! Θα μπορούσε να τον πετάξει έξω με τις κλωτσιές.
Και ο φλυαρίσας επί τρίλεπτο φίλος μου, κατέληξε με το ρητορικό ερώτημα: Πώς να ψηφίσω μεθαύριο τον ηγέτη αυτόν;
«Μην τον ψηφίσεις λοιπόν!» ανταπάντησα ολίγον τι ενοχλημένος.
«Και ποιόν να ψηφίσω; Πώς να εμπιστευθώ την ψήφο μου σε μαθητευόμενους μάγους ή σε νεανίες για τους οποίους δεν ξέρεις τί κρύβει το σακίδιο που κουβαλούν στην πλάτη τους;».
Τον άφησα να κολυμπά στο πέλαγος των αμφιβολιών του. Κι όταν ικανοποιήθηκε ο σαδισμός μου, προσπάθησα να αλλάξω θέμα:
«Πώς βλέπεις το πολιτικό μέλλον του αποπεμθέντος υφυπουργού;».
Ο φίλος μου άστραψε και βρόντησε:
«Αυτό σε απασχολεί; Και δε σε απασχολεί το μέλλον το δικό μου και το δικό σου; Το μέλλον των παιδιών σου; Το μέλλον των παιδιών όλης της Ελλάδας; Δε σε απασχολεί το μέλλον του έθνους; Τους άνεργους να σκεφθείς κι αυτούς που κλείσαν τα μαγαζιά τους. Τους δέσμιους των στεγαστικών δανείων και της Εφορίας. Τους άλλους μην τους σκέφτεσαι. Τους άλλους, κάπου θα τους βολέψει το σύστημα».
«Οι άλλοι δε χρειάζονται βόλεμα. Είναι ήδη βολεμένοι» του είπα χτυπώντας τον στην πλάτη.
Και φυσικά, συμφώνησε κι αυτός ασμένως.
Ο φίλος μου, ήταν ένας από τις μυριάδες των προβληματισμένων ανθρώπων αυτής της χώρας.
Επίκαιρος
