Διαχρονικά και από την εποχή του σχίσματος ο παπισμός υπήρξε ο δούρειος ίππος του γένους. Η κακοδοξία του filioque, η βλασφημία της Αγίας Τριάδας, προσθέτοντας την Υπεραγία Θεοτόκο σε αυτήν ( εξ ου και το κακέκτυπο σημείο του Τιμίου Σταυρού με τα τέσσερα δάκτυλα από τους καθολικούς), τα πρωτεία του Πάπα, τα συγχωροχάρτια, ο κοσμικός ρόλος του Βατικανού ,κατατάσσουν τον παπισμό,σύμφωνα με την Πατερική Παράδοση, στις αιρέσεις. Στα Ιερά Χώματα της Σκήτης του Τιμίου Προδρόμου Βέροιας μόνασε ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, αυτός ο στύλος της Ορθοδοξίας, ο οποίος με την Πατερική Παράδοση, κατατρόπωσε τον δυτικόφρονα ορθολογισμό του Βαρλαάμ.
Σε αυτά τα άγια χώματα του Προδρόμου και των Πιερίων δίδαξε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. “Τον πάπα να καταράσθε γιατί αυτός είναι η αιτία”.
Απόλυτα κατανοητό ότι η εκκλησιαστική ορθόδοξη ηγεσία και ο Παναγιότατος Πατριάρχης κ.Βαρθολομαίας, καλείται να παίξει έναν οικουμενικό ρόλο, στον διάλογο, ο οποίος αφορά μόνο τον σεβασμό του πιστεύω των άλλων δογμάτων και θρησκειών. Από εκεί και πέρα η έλευση του πάπα Φραγκίσκου στην Βασιλίδα των Πόλεων και οι σχετικές οικουμενιστικές προσδοκίες, περί ενώσεως των χριστιανικών δογμάτων, χωρίς μετάνοια και επιστροφή στην Ορθή Πατερική Δόξα, για την οποία έχυσαν το Τίμιο Αίμα τους Μυριάδες Μαρτύρων, είναι η μετάβαση στη ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ.
Οικουμενική Ορθοδοξία ΝΑΙ. Οικουμενιστικός συγκρητισμός, συμπροσευχές και άλλες κακοδοξίες ΟΧΙ.
Θόδωρος Ελευθεριάδης.
