Aδιέξοδο σήψης και σαρκικού θανάτου στην σημερινή δυτικόφρονη ζωή μας. Αδιέξοδο του «σύγχρονου», παραζαλισμένου από «γνώσεις» ανθρώπου, ενός ορθολογικού «πολιτισμένου» κόσμου των Ούνων, των Φράγκων, των Σαξώνων και των Νορμανδών, που φαρισαϊκά αποστρέφει το πρόσωπο από τα εγκλήματα των ισλαμιστών, μα την ίδια στιγμή κατακρεουργεί τα παιδιά του Αφγανιστάν, του Ιράκ, του Βιετνάμ, της Μικράς Ασίας, του Πόντου. Κοινωνία εσωστρεφής, εγωιστική, απρόσωπη και απάνθρωπη, οδηγεί τον άνθρωπο της «Νέας Εποχής» στο κενό της κουρασμένης του ψυχής, ακολουθώντας λανθασμένα μονοπάτια και δρόμους οι οποίοι οδηγούν στον ίδιους κοινούς παρονομαστές. Μοναξιά, απόγνωση, λύπη, αβεβαιότητα. Το απόλυτο ψυχικό μηδέν. Αν αναζητήσεις το νόημα της Αναστάσεως του Τριαδικού Θεού στις πρόσκαιρες γήινες απολαύσεις και ηδονές, είναι σίγουρο ότι δεν θα το βρεις. Μα σαν το αναζητήσεις πνευματικά, δεχόμενος τα σωτηριώδη νάματα του πολυέλαιου Θεού, που μας παρακινεί να νεκρώσουμε μέσα μας την αμαρτία πριν τον θάνατό μας, ούτως ώστε, όταν πεθάνουμε να μην μας κυριέψει ο θάνατος ο πραγματικός, δηλαδή ο αιώνιος χωρισμός απο τον Θεό, τότε κατανοείς απόλυτα το πώς ο λιπόσαρκος ασκητής στα «φρικτά Καρούλια» στο Αγιονόρος γεύεται παράδεισο, μέσα από τη στέρηση. Ζωή μέσα από την άσκηση. Ζώντας την Θέωση των επουράνιων αγαθών, χωρίς κανένα απολύτως γήινο. Μετέχει στην ίδια χαρά των Χειρουβείμ και των Σεραφείμ, που αδιάκοπα υμνολογούν τον Κύριο των Κυριευόντων. Θέωση.Η Ορθοδοξία διδάσκει την θέωση. Οι Άγιοι πατέρες διδάσκουν την θέωση. Η Αγία Γραφή διδάσκει την θέωση. Η ιερά παράδοση της εκκλησίας του Χριστού διδάσκει την θέωση. Μέσα από την Σταύρωση και την Ανάσταση.
«Γιατί ο λόγος του σταυρού αφενός γι’ αυτούς που χάνονται είναι μωρία, αφετέρου για εμάς που σωζόμαστε είναι δύναμη Θεού. 19 Γιατί είναι γραμμένο: Θα καταστρέψω τη σοφία των σοφών και τη σύνεση των συνετών θα απορρίψω. 20 Πού είναι ο σοφός; Πού ο γραμματέας; Πού ο συζητητής του αιώνα τούτου; Δε μώρανε ο Θεός τη σοφία του κόσμου; 21 Επειδή, λοιπόν, με τη σοφία του Θεού, δε γνώρισε ο κόσμος διαμέσου της σοφίας του το Θεό, ευδόκησε ο Θεός διαμέσου της μωρίας του κηρύγματος να σώσει εκείνους που πιστεύουν. 22 Επειδή, πράγματι, οι Ιουδαίοι απαιτούν σημεία και οι Έλληνες ζητούν σοφία, 23 εμείς όμως κηρύττουμε Χριστό σταυρωμένο, αφενός στους Ιουδαίους είναι σκάνδαλο, αφετέρου στα έθνη μωρία. 24 Σ’ αυτούς όμως τους κλητούς, Ιουδαίους και Έλληνες, ο Χριστός είναι Θεού δύναμη και Θεού σοφία. 25 Γιατί το μωρό του Θεού είναι σοφότερο των ανθρώπων και το ασθενές του Θεού είναι ισχυρότερο των ανθρώπων. 26 Βλέπετε πράγματι την κλήση σας, αδελφοί, γιατί δεν είστε πολλοί σοφοί κατά σάρκα, δεν είστε πολλοί δυνατοί, δεν είστε πολλοί ευγενείς. 27 Αλλά τα μωρά του κόσμου εξέλεξε ο Θεός, για να καταντροπιάσει τους σοφούς, και τα ασθενή του κόσμου εξέλεξε ο Θεός, για να καταντροπιάσει τα ισχυρά, 28 και τα αγενή του κόσμου στην καταγωγή και τα εξουθενωμένα εξέλεξε ο Θεός, αυτά που δεν είναι, για να καταργήσει αυτά που είναι, 29 με σκοπό να μην καυχηθεί καμιά σάρκα μπροστά στο Θεό. 30 Από Αυτόν λοιπόν εσείς είστε μέσα στο Χριστό Ιησού, ο οποίος έγινε σοφία για μας από το Θεό και δικαιοσύνη και αγιασμός και απολύτρωση, 31 ώστε, καθώς είναι γραμμένο, αυτός που καυχιέται, στον Κύριο ας καυχιέται», λέγει ο Απόστολος των Εθνών Παύλος.
Τον λόγο του Σταυρού κηρύττει η Ορθόδοξη εκκλησία. Σκάνδαλο τον θεωρούν αυτοί που αποστρέφονται τον Κύριο μέσα από τις κακοδοξίες, τις πλάνες και τις αιρέσεις τους. Με πρώτους τους παπικούς που συνεχίζουν να κακοφορμίζουν την πληγή του χιτώνα του Ιησού Χριστού. Μωρία οι άθεοι του ορθολογισμού που κακοφορμίζει το άγιο σώμα της Ρωμιοσύνης, που πάνω της χύθηκαν ποταμοί αίματος Αγίων Μαρτύρων, ποταμοί δακρύων Ομολογητών.
«Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού και φυγέτωσαν από προσώπου αυτού οι μισούντες αυτόν. Ως εκλείπει καπνός, εκλειπέτωσαν• ως τήκεται κηρός από προσώπου πυρός, ούτως απολούνται οι αμαρτωλοί από προσώπου του Θεού. Και οι δίκαιοι ευφρανθήτωσαν» θα ψάλλουμε σε λίγο, ιερείς και λαός, στην Ανάσταση του Κυρίου.
Μακάρι σύντομα να επουλώσουμε όλοι μας τις κακοφορμισμένες πληγές της ψυχής μας, που γεμάτη έπαρση, εγωισμό, αλαζονεία, πάθη αναζητά το πρόσκαιρο, αγνοώντας το αιώνιο.
Αν πεθάνουμε λοιπόν τα πάθη του σώματος μα περίσσια της ψυχής μας, πριν πεθάνουμε σωματικά, δεν θα πεθάνουμε πνευματικά, όταν μας καλέσει ο Κύριος.
«Απόκειται μια φόρα στους ανθρώπους να πεθάνουν. Μετά από τον θάνατο τους έρχεται η κρίση» λέγει μοναδικά ο Άγιος Απόστολος Παύλος, αποστομώνοντας αιρετικούς και αντίχριστους.
Καλή Ανάσταση στις ψυχές και τις καρδιές μας και καλό Παράδεισο.
Θόδωρος Ελευθεριάδης
