Άνοιξη. Χρώματα. Γλυκές μυρωδιές.
Καιρός για χρωματιστά όνειρα. Μόνο για μας, παρά την κρίση....
Για κάποιους άλλους είναι ασπρόμαυρα ή χειρότερα, είναι νεκρά.
Ήρθε και η είδηση του σεισμού στο Νεπάλ και οι εικόνες φρίκης, θόλωσαν από άλλες εικόνες φρίκης.
Πέρασε πάνω από μια βδομάδα, λοιπόν. Μια βδομάδα όπου τηρήσαμε κανονικά το ημερήσιο πρόγραμμα μας. Ύπνος, φαγητό, καυγάδες, χαρές και λύπες. Κορνιζώσαμε τα ανοιξιάτικα όνειρα μας φιλάρεσκα και πήραμε φρέσκες ανάσες για ν’ αντέξουμε τους επερχόμενους καύσωνες...
Άνοιξη, χρώματα, γλυκές μυρωδιές.
Πέρασε ήδη μια βδομάδα. Οκτακόσια όνειρα, χρωματιστά κι αυτά, ενώθηκαν σε υγρό τάφο με εκατοντάδες άλλα...
Οκτακόσια όνειρα πνίγηκαν σε μια μόνο στιγμή μεσοπέλαγα. Δεν έχει σημασία σε ποια θάλασσα. Δεν έχει σημασία πώς έγινε αυτό. Τι, ή ποιος φταίει. Δεν έχει σημασία αν τα σώματα ήταν λευκά ή μελαμψά. Δεν έχουν καν σημασία τα ονόματα κι οι ηλικίες. Καμιά σημασία πια...
Πνίγηκαν 800 όνειρα. Κι αυτό, συμβαίνει πια καθημερινά.
Με τρελαίνει ένας αδιέξοδος θυμός. Νομίζω παραφρόνησα. Πού διάολο είναι οι περιβόητοι Ηγέτες; Μπορούν ακόμη να απολαμβάνουν gourmet menu σε ατελείωτα γεύματα εργασίας για να λύσουν τα προβλήματα μας;
Πού διάολο είναι οι Κυβερνήσεις και η Πολιτισμένη Ευρώπη; Που είναι οι Διεθνείς Οργανώσεις; Που διάολο είναι οι περίφημοι Αξιωματούχοι, εντός και εκτός, για το Μεταναστευτικό;
Πού είναι οι κοιμισμένοι, οι αναθεματισμένοι Λαοί; Που είναι τα περιβόητα Κινήματα που κατά καιρούς γεμίζουν δρόμους και Πλατείες;
Πού κρύφτηκαν οι ΑΝΘΡΩΠΟΙ;
Ή μήπως ΠΝΙΓΗΚΑΝ κι αυτοί στην ιδιότυπη θάλασσα μιας εγωιστικής ψευδαίσθησης ζωής, για άλλη μια φορά;
