Ακόμη και ο ευφυέστερος των ελλήνων δε μπόρεσε να καταλάβει για ποιό λόγο η κυβέρνηση Τσίπρα οδήγησε τη χώρα στο δημοψήφισμα. Για ποιά αιτία και με ποιές προσδοκίες έκλεισε τις τράπεζες και υποχρέωσε μισθωτούς και συνταξιούχους να στηθούν σε ατέλειωτες ουρές για να εισπράξουν την πενιχρή προκαταβολή της σύνταξής τους. Για ποιό λόγο αναστάτωσε το εμπόριο και τις συναλλαγές. Για ποιό λόγο έδιωξε συνειδητά εκατομμύρια τουρίστες που ακύρωσαν τις κρατήσεις και στράφηκαν σε άλλες τουριστικές αγορές.
Και ναι μεν ο λαός ανταποκρίθηκε με την γενναία του τοποθέτηση και το παλικαρίσιο του «Όχι». Πέραν όμως αυτού και πέραν από την εθνική υπερηφάνεια που αισθανθήκαμε απορρίπτοντας τις δεσμευτικές (θα έλεγα εκβιαστικές) προτάσεις των ευρωπαίων, τί άλλαξε στις προθέσεις των δανειστών μας; Και (το κυριότερο) τί άλλαξε στις συμπεριφορές των πολιτικών μας;
Πράγματι, δεν πέρασαν 24 ώρες από το ιστορικό (χωρίς αντίκρισμα όμως) «Όχι» των Ελλήνων και ήλθε η κατραπακιά με τη μορφή μιας «υπεύθυνης δήλωσης μετάνοιας» την οποία υπέγραψαν ομονοούντες, άπαντες (πλην Κουτσούμπα) οι πολιτικοί αρχηγοί του έθνους.
«Άνοιξε και μετάνιωσα, συγνώμη σου ζητάω» έλεγε κάποιο τραγούδι της μεταπολεμικής εποχής. Συγνώμη ζητούν και οι εμπνευστές του δημοψηφίσματος που συνεδρίασαν (κατόπιν εορτής) κάτω από τη στέγη του βραδυπορούντος Προέδρου της Δημοκρατίας. Και αν μπορούσαν, ας έκαμναν κι αλλιώς… «Ανήκομεν εις την Δύσιν» λέγαμε κάποτε. Και καλώς. «Ανήκομεν εις την Ευρώπην» λέμε τώρα. Εκεί δεν ανήκαμε ανέκαθεν; Χωρίς μνημόνια όμως και χωρίς δηλώσεις μετανοίας. Και χωρίς δημοψηφίσματα, που αναπτερώνουν το εθνικό φρόνημα, καταρρακώνουν όμως την ψυχική διάθεση των πολιτών. Όταν ιδίως επιβάλλονται από κρετίνους πολιτικούς χωρίς να υπάρχουν «αποχρώντες λόγοι».
Σήμερα οι πολίτες που ανοίγουν το κανάλι τους και πληροφορούνται τα γεγονότα, διαπιστώνουν πως όλα βαίνουν ανωμάλως. Τίποτε δε φαίνεται να έχει αλλάξει. «Εδώ που ήμασταν, βρισκόμαστε και σήμερα» λέει σε ώρες περισυλλογής ο εξαπατημένος από τους ταγούς πολίτης.
Αμ δε; Πέντε χρόνια τώρα, ήμασταν στα στόματα κάποιων “καλών” λύκων. Από εδώ και πέρα, μας οδηγούν τα γεγονότα στα δόντια του «κακού» λύκου, που δεν καταλαβαίνει τίποτε από συγνώμη και από δηλώσεις μετανοίας.
Ο.Σ.
