Μετέωρη βρίσκεται εδώ και λίγες ημέρες η κυβέρνηση. Από τη μια χωρίς τα δεκανίκια πλέον της αντιπολίτευσης και από την άλλη με οριστικοποιημένη τη ρήξη με την αριστερή πλατφόρμα, η κυβέρνηση μοιάζει να αιωρείται εν είδει ανεμοπλάνου που το παρασύρει επικίνδυνα ο άνεμος και κινδυνεύει με συντριβή. Το σπουδαίο όμως είναι ότι δεν θα συντριβεί μόνο του με όσους μεταφέρει, αλλά θα συντρίψει και ένα σωρό κόσμο από κάτω του.
Σε τι άραγε ελπίζει ο Αλέξης Τσίπρας από εδώ και πέρα; Σε ένα μη αυτοκινούμενο όχημα που οδηγεί, αλλά σε όχημα που το σπρώχνει ή το σταματά κατά τις ορέξεις του ένας άλλος, πόσο περιμένει να πάει μπροστά στον τόπο; Αλλά και τί καλύτερο περιμένει να κάνει ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης αν κερδίσει τις επερχόμενες, κατά τα φαινόμενα, εκλογές; Πόσο μπορεί να αποστεί από τις κατευθυντήριες γραμμές του, κατά γενική ομολογία, ταπεινωτικού και εξοντωτικού για την Ελλάδα μνημονίου;
Αισιοδοξία μηδέν. Ό,τι και να υποσχεθούν οι πολιτικοί μας, ο λαός ξέρει πλέον τη μοίρα του. Και δεν χρειάζονται τσιγγάνες για να του την πουν. Άλλα τρία χρόνια σκληρής λιτότητας και βλέπουμε… Χτυπήματα από παντού για το λαό. Φορολογική επιδρομή όσο ποτέ άλλοτε, για να πάρουν τί και από πού; Και το όνειρο της συνταξιοδότησης όλο και πιο μακριά το πηγαίνουν. Πλήρης ο εξανδραποδισμός για τους αγρότες μας, αφού τους στερούν το δικαίωμα της επιβίωσης. Η «ραχοκοκαλιά του έθνους» όπως τους αποκαλούσαμε, σύντομα θα καταντήσει ένας μακάβριος σκελετωμένος οργανισμός, χωρίς ελπίδα μεταστροφής. Ίδια μοίρα προδιαγράφεται σε όλους τους επαγγελματικούς κλάδους. Εκτός και αν…
Κάποτε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, μετά τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη αν θυμάμαι καλά, είχε αναρωτηθεί «ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο», υπονοώντας το παλάτι. Τώρα δε χρειάζεται να αναρωτηθούμε. Τα μάθαμε όλα, τα ξέρουμε όλα. Το θέμα είναι τι μπορεί να γίνει από εδώ και πέρα για να μετριάσουμε τη λαίλαπα που μας επιβλήθηκε από έξω. Κανένας «κυβερνήτης» από μόνος του δεν θα μπορεί να πετύχει κάτι σημαντικό για τη χώρα, όσο τον κυβερνούν ο Σόϊμπλε και η παρέα του. «Η ισχύς εν τη ενώσει» έλεγαν οι πρόγονοί μας. Και όποτε το εφήρμοσαν μεγαλούργησαν. Μην περιμένουμε λοιπόν. Ούτε οι ψήφοι εμπιστοσύνης, ούτε οι εκλογές, ούτε η αλλαγή κυβέρνησης μπορεί να πετύχει κάτι ωφέλιμο για το λαό. Ένα λαό που είδε το ίδιο έργο πολλές φορές και το έχει μπουχτίσει. Μόνη ελπίδα που απομένει είναι η κυβέρνηση εθνικής ενότητας ή έστω ειδικού σκοπού. Για να πάρουν ένα διαφορετικό μήνυμα οι επιδρομείς και αν μετριάσουν τις ορέξεις τους. Ίσως είναι και το τελευταίο χαρτί που πρέπει και μπορεί να παίξει η χώρα μας.
Τ.Π.
