Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει» έγραφε στα 1937 ο μεγάλος Γιώργος Σεφέρης. Σήμερα, ογδόντα χρόνια μετά, αυτός ο πόνος είναι ανοικτή πληγή στο σαρκίο του ελληνισμού, της ρωμιοσύνης.
Από τη μια μεριά, στο αριστερό κέρας των παρατάξεων που διαλύουν την ομόνοια, την ενότητα και την γαλήνη των Ελλήνων, ο εθνομηδενισμός. Η γενοκτονία των Ποντίων που δεν υφίσταται για τον Φίλη, ο συνωστισμός των Ρωμιών στην προκυμαία της Σμύρνης έγινε λόγους εκδρομικής αβροφροσύνης, κατά τη Ρεπούση, την τουρκολάγνα Δραγώνα και όλους αυτούς που επιλέγουν τον εθνομηδενισμό ως προμετωπίδα μιας δήθεν προοδευτικής «επιστημονικής» θεώρησης.
Και από την άλλη, το τέρας της πατριδοκαπηλίας. Έτοιμο να κατασπαράξει κάθε διαφορετικότητα, με τη βία, το μίσος, τον ρατσισμό, τον φασισμό. Τέτοιος όχλος όπως αυτός που χτύπησε προχθές τον Κουμουτσάκο. Ηδονισμός της τρομοκρατίας της μάζας, που δήθεν εκφράζει την Ελλάδα, αλλά οι ίδιοι οι ηγέτες της αυτοαποκλήθηκαν ως τα απομεινάρια των ηττημένων του 1945, αμετανόητοι ναζιστές, επίγονοι του Γκαίμπελς, του Ες, του Χίτλερ.
Mε τι καρδιά, με τι πνοή,
τι πόθους και τι πάθος,
πήραμε τη ζωή μας· λάθος!
κι αλλάξαμε ζωή.
Με αυτά τους υπέροχους στίχους και πάλι ο νομπελίστας μας Γιώργος Σεφέρης δείχνει την μοναδική μας διέξοδο. Διορθώνοντας το λάθος τούτης της πορείας, από τον εθνομηδενισμό, στην πατριδοκαπηλία. Αλλάζοντας ζωή και πορεία, για τον τόπο, την Ελλάδα μας.
Θόδωρος Ελευθεριάδης
