Σίγουρα η κατάσταση στη Ν.Δ. μόνο αισιοδοξία δεν γεννά. Ωχριούν εκλογικές ήττες μπροστά στην ήττα που υπέστη η ιστορική παράταξη στην κοινωνία από την όλη διαδικασία και την αποφράδα Κυριακή των μη εκλογών. Η δε επόμενη μέρα της Κυριακής ήταν η χειρότερη, με όλους να κατηγορούν όλους και κανείς να μην αναλαμβάνει ευθύνη. Ούτε μία παραίτηση, ούτε μία δήλωση αυτοκριτικής, παρά μόνο κατηγορίες σε όλους τους άλλους. Η εσωστρέφεια, ίδιον της παράταξης, σε όλο της το μεγαλείο.
Παρά ταύτα, η κατάσταση μπορεί να είναι ανατάξιμη. Η πολύ δυσάρεστη εξέλιξη πιθανόν να οδηγήσει τα πράγματα σε μετάβαση προς την ομαλότητα. Ίσως κάποιοι σκεφτούν καλύτερα και επιλέξουν τον ορθό δρόμο. Αυτόν του συνεδρίου, που θα ξεκαθαριστεί το νέο και σύγχρονο ιδεολογικό πρόσωπο της παράταξης, βάσει του οποίου θα διαφανούν τα πρόσωπα που θα μπορέσουν να το υπηρετήσουν. Το μη συνέδριο (το κάρο μπροστά από το άλογο, όπως είχαμε ξαναγράψει) και μια διαδικασία εκλογικής αναμέτρησης με αμιγή χαρακτηριστικά εθνικών εκλογών (ομιλίες, συγκεντρώσεις, σποτ, μέχρι και ντιμπέιτ θα γινόταν παραλίγο!) ήταν δεδομένο ότι δεν θα οδηγούσαν σε καλύτερες μέρες τη Νέα Δημοκρατία, ανεξαρτήτως ποιος θα έπαιρνε τη θέση του προέδρου. Όλοι το έβλεπαν και το ένιωθαν, αλλά το κατάπιναν μπροστά στη ζέση τους να νικήσει το δικό τους… άλογο. Κανείς δεν νοιαζόταν για το κάρο. Το τεχνικό πρόβλημα ίσως να ήταν εντέλει ευλογία.
Υ.Γ.: Όταν ακόμη και σ’ αυτές τις δύσκολες στιγμές της παράταξης δεν είδαμε καμία παρέμβαση του Κώστα Καραμανλή, αναρωτιέμαι πότε θα γίνει αυτό. Κι αναρωτιέμαι ποια η χρησιμότητα του ανδρός στην κοινοβουλευτική ομάδα. Μάλλον μονόπλευρη.
Κ.Π.
