Η πρωτογενής αγροτική παραγωγή στη χώρα μας αλλάζει. Το καινούργιο τοπίο που διαμορφώνεται ταχύτατα με μεταρρυθμίσεις αστραπή, παραμερίζει και εξαλείφει βασικούς πυλώνες της γεωργικής παραγωγής, υπό τη σκιά αλλεπάλληλων μνημονίων και της απειλής ενός ονομαζόμενου “εθνικού χρέους”.
Στην περιοχή μας, μία αγροτική περιφέρεια όπου οι πόλεις και τα χωριά μας περιβάλλονται από καλλιεργήσιμες εκτάσεις, πολλοί μιλούν για το τέλος του μικρομεσαίου παραγωγού. Οι αγρότες βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα οικονομικό σύστημα που τους χρεώνει σαν εφοπλιστές και τους αμείβει ως πρωτοπροσληφθέντες υπαλλήλους. Ο αγροτικός κλήρος περνάει σιωπηλά στην κυριότητα μεγαλοκτηματίων, οι οποίοι αγοράζοντας εκτάσεις σε τιμές ευκαιρίας, συγκεντρώνουν στα χέρια τους τις πηγές παραγωγής του μελλοντικού μας φαγητού. Ο έλεγχος των λίγων ενέχει τον πραγματικό κίνδυνο για αύξηση των τιμών και επιδείνωση της ποιότητας. Οι πρακτικές της ελεύθερης αγοράς υπακούουν στους δικούς τους κανόνες κέρδους, αδιαφορώντας για τον άνθρωπο.
Το σύστημα των συνεταιρισμών, μία κοινοπραξία που άκμασε τη δεκαετία του 80’ με σκοπό τη συντήρηση και την προστασία του τοπικού παραγωγού από τις αυξομειώσεις και τα παιχνίδια της αγοράς, δεν κατόρθωσε εν μέσω κρίσης να δημιουργήσει επιτυχώς αναχώματα στην αλλοπρόσαλλη πρακτική των νομοθετικών μηχανισμών. Θύμα της γενικότερης πολιτικής διάβρωσης στη χώρα μας, το συνεταιριστικό σύστημα συρρικνώθηκε στην εσωστρέφειά του.
Απάντηση και ελπίδα στο αρνητικό σκηνικό που εξελίσσεται γύρω μας, η επιχειρηματική πρωτοβουλία κάποιων αγροτών, οι οποίοι, αφουγκραζόμενοι τις απαιτήσεις των σύγχρονων κοινωνιών, αναλαμβάνουν πιο ενεργό ρόλο στη διάθεση και στην παρουσίαση των προϊόντων τους. Η προσπάθεια δημιουργίας συνεργατικών πυρήνων σε μικρά χωριά, αποκομμένων από τη μικροπολιτική νοοτροπία του παρελθόντος, καταφέρνει σε πολλές περιπτώσεις να κρατήσει ζωντανή την τοπική παραγωγή, λύνοντας πολλά από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γεωργοί άλλων περιοχών. Από την άλλη, η σταδιακή απεξάρτηση της αγροτικής παραγωγής από τα κοστογόνα φυτοφάρμακα και τα χημικά λιπάσματα, που προτείνεται από προοδευτικές φωνές, θα μπορούσε να ελαφρύνει τον αγροτικό προϋπολογισμό, και κάποιοι υποπτεύονται και τη δημόσια υγεία, επηρεάζοντας καθοριστικά το μέλλον της γεωργίας.
Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα, η οποία αποδείχθηκε ότι επρόκειτο μάλλον για μία κρίση αξιών, αναποδογύρισε τα δεδομένα σε όλους τους παραγωγικούς τομείς της χώρας. Στις δύσκολες στιγμές επιβίωσης που ζούμε, η μοναδική επιλογή που μας μένει να προτάξουμε ενάντια στις αντιξοότητες, και δεν φορολογείται, είναι η επινοητικότητά μας.
Στεφανία Βερροιώτου
