Γεννηθήκαμε σε αυτήν την ευλογημένη Πατρίδα, την τόσο δοξασμένη μα και τόσο πονεμένη! Γεννηθήκαμε Έλληνες και Ορθόδοξοι, Ρωμηοί.
Καυχόμαστε για την ελληνική μας καταγωγή και τη σχέση μας με τον Χριστό. Καυχόμαστε, όχι άδικα, γιατί είμαστε ένας λαός με πανάρχαιες ρίζες μέσα στην ιστορία, που έφτασε σε τόσο μεγάλα μέτρα γνώσεως της ανθρώπινης σοφίας και ελευθερίας, σε τόσο υψηλὰ επίπεδα φιλοσοφικών πτήσεων και αποκαλύψεων, ώστε να θεωρείται πρόδρομος του Χριστιανισμού.
Η συνάντηση του Ελληνισμού με τον Χριστιανισμό αποτέλεσε γεγονός κοσμοϊστορικής σημασίας, το οποίο προσδιόρισε δυναμικά την κατοπινή πορεία της ανθρωπότητας. Ο Έλληνας, από την αρχή της ιστορίας του, έχει χαραγμένα στο DNA του την αγάπη για την ελευθερία και τον σεβασμό στο πρόσωπο του άλλου, την αναζήτηση της δημοκρατίας και κυρίως το «φιλότιμο», παγκόσμια μοναδικό χαρακτηριστικό του, αφού σε καμία γλώσσα και σε κανέναν πολιτισμό δεν υπάρχει αυτὴ η έννοια.
Αυτά έκαναν τον Έλληνα να δημιουργήσει τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό, ως αναζήτηση του τέλειου, του ιδανικού. Αυτή η αναζήτηση βρήκε τελικά την τέλεια έκφρασή της στην αποδοχή της Θείας Αποκαλύψεως. Από τότε Ορθοδοξία και Ελληνισμός, φορείς οικουμενικότητας, συμπορεύονται σε μία αδιάσπαστη ενότητα δύο χιλιάδων ετών που μέλλει να συνεχιστεί έως τη συντέλεια αυτού του αιώνα.
Το να είναι κανείς όμως Έλληνας, το να είναι κανείς Ρωμηός, δεν είναι υπερηφάνεια, αλλά είναι σταυρός και μόνο σαν σταυρό και σαν διακόνημα μπορούμε να το κρατήσουμε σήμερα.
Αυτή η ρωμαίικη υπερηφάνεια μπορεί να υπηρετήσει και όχι να υπηρετείται, μπορεί να σταθεί και να αγκαλιάσει τον κόσμο όλο και να γίνει διάκονος της ανθρωπότητας.
Γιατί αυτός ο τόπος γεννά ήρωες, γεννά μάρτυρες, γεννά ηγέτες, όπως τους ηγέτες που σήκωσαν τον τόπο αυτόν και έδωσαν την ανάσταση στην πατρίδα μας και στη φυλή μας.
Αυτό είναι το μήνυμα της Ρωμηοσύνης: του πόνου και της αγάπης για την πατρίδα μας.
