1. Κυρίως θέμα: Παίρνουν τα ελληνόπουλα σήμερα ελληνοχριστιανική αγωγή και παιδεία από το σχολείο ή όχι; Είναι η σημερινή παιδεία σύμφωνη με το ελληνικό σύνταγμα;
2. Τα σχολικά εγχειρίδια εκτός από τις ανθελληνικές και αντιχριστιανικές προσεγγίσεις που έχουν, είναι σε μεγάλο βαθμό δυσνόητα για τους μαθητές με αποτέλεσμα η παραπαιδεία να γίνεται απαραίτητη όλο και σε μικρότερες ηλικίες και η αγορά σχολικών βοηθημάτων αναπόφευκτη (που είναι και σχετικά δαπανηρή για τέτοιες εποχές που διανύουμε).
3. Το οπτικοακουστικό υλικό που χρησιμοποιείται από τους δασκάλους μέσα στις τάξεις, είναι πολλές φορές ακατάλληλο ή αμφιλεγόμενο. Ποιος το ελέγχει και με ποια κριτήρια;
4. Προγράμματα που εμφανίζονται στο σχολείο προς υλοποίηση, είναι προβληματικά. Γνωρίζω πως υπάρχει οδηγία του ΟΗΕ και της Ευρωπαϊκής ένωσης πως είναι απαραίτητη η έγγραφη συγκατάβαση του γονέα όταν πρόκειται να παρακολουθήσουν τα παιδιά σχολικά προγράμματα που σχετίζονται με τις ηθικές αξίες, και πως πρέπει να υπάρχει εναλλακτική απασχόληση για τα παιδιά που οι γονείς τους δεν συμφωνούν. Μπορεί να διευκρινιστεί αυτό; Με ποιο πλαίσιο υλοποιούνται αυτά τα προγράμματα;
5. Υπάρχει σχετικά μεγάλη ευκολία στο να περνάει ο κάθε εκπαιδευτικός την ιδεολογία του στους μαθητές (π.χ. τραγούδια ιδεολογίας στη μουσική, γιόγκα στη γυμναστική, εισαγωγή ξένων εθίμων π.χ. Halloween κλπ.).
6. Έλλειψη πειθαρχικών μεθόδων. Ενώ υπερτονίζονται τα δικαιώματα του παιδιού από τα διάφορα προγράμματα αλλά και από τα σχολικά βιβλία, φαίνεται να υπάρχει σοβαρή δυσκολία στο να επιβληθεί η απαιτούμενη πειθαρχία μέσα στην τάξη. Το πρόβλημα μεταφέρεται στους γονείς με την προτροπή να μιλήσουν τα παιδιά στο σπίτι, χωρίς όπως να υπάρχει καμία αποτελεσματική διαχείριση στο σχολείο στο σύνολο της τάξης.
7. Καμία ουσιαστική αναφορά δεν γίνεται στο σχολείο για τον Μακεδονικό αγώνα, τις γενοκτονίες Θρακιωτών, Ποντίων, Μικρασιατών. Τα παιδιά σε όλη τη διάρκεια του δημοτικού, μπορεί να μην ακούσουν τίποτα για την Κύπρο (ούτε γεωγραφικά, ούτε για τους αγώνες της φυσικά) και για τη Β. Ήπειρο. Επίσης μπορεί να μην ακούσουν τίποτα για το Αγ. Όρος. Υπάρχουν κάποια σχετικά κεφάλαια στα βιβλία Ιστορίας αλλά βρίσκονται στο τέλος των βιβλίων και πολλές φορές δεν προλαβαίνουν οι δάσκαλοι να τα διδάξουν (ενίοτε εσκεμμένα).
8. Οι σχολικές εκδρομές δεν δίνουν ευκαιρίες στα παιδιά να βρεθούνε στη φύση ή έστω σε χώρους που να μπορούν να χαρούν και το παιχνίδι. Το ίδιο προβληματική είναι και η εκτόνωσή τους στα διαλείμματα όπου τους απαγορεύεται κάθε παιχνίδι με μπάλες, τρέξιμο ακόμα και με κάρτες.
9. Η εναλλαγή τόσων πολλών δασκάλων ειδικότητας στις τάξεις του δημοτικού (αγγλικών, γαλλικών, μουσικής, θεατρικής αγωγής, υπολογιστών, φυσικής, καλλιτεχνικών, γυμναστικής και τον βασικό) φαίνεται να έχει αλλοιώσει τον ιδιαίτερο ρόλο του δασκάλου και το δέσιμο της τάξης με τον δάσκαλο και μεταξύ των μαθητών.
Οπωσδήποτε το εκπαιδευτικό σύστημα δεν βοηθάει όμως είναι εκπληκτικό πόσο ωφέλιμα πράγματα μπορούν να μάθουν τα παιδιά μας στο σχολείο όταν οι εκπαιδευτικοί έχουν την καλή διάθεση να είναι παιδαγωγοί.
Απαραίτητη είναι φυσικά και η καλή συνεργασία των γονέων.
